Column

In plaats van een vette vakantie werd het een fucking filantropisch tripje

 

Mano Bouzamour
Mano Bouzamour Beeld Het Parool
Mano BouzamourBeeld Het Parool

Ik heb een neef die steenhouwer van beroep is. Met een beitel bewerkt hij op behendige wijze de bergen van Ibiza. Daardoor heeft hij heroïsche handen. 's Zomers is hij zwartgeblakerd door de zinderende zon. Hij kwam jaren geleden op het eiland aan, midden in de nacht, per boot, vol vluchtelingen.

Vorig jaar rond deze tijd vroeg hij of ik langskwam. We hadden elkaar al jaren niet gezien. Via Whatsapp en Facebook stuurde hij mij video's en foto's van Spaanse meisjes op het strand, geschoten vanaf het balkon van zijn huis. Hij woonde aan het strand, had een logeerkamer, auto én motor, vertelde hij. Ik hoefde mij nergens zorgen over te maken, alles was geregeld.

Een week later vloog ik naar Ibiza.

Hij haalde mij met de auto op van het vliegveld, we reden het wijkje Figueretas in en kwamen aan bij z'n onderkomen: een tweekamerappartement dat hij met vijf collega-steenhouwers deelde. De schoenenzee voor de deur rook naar hel. Het appartement was vies en vervallen. Ik smeet m'n koffer in een hoek. De auto had hij met moeite van een vriend geleend en de motor was toevallig die ochtend gejat. Een kakkerlak kuierde over mijn koffer. Aan de overkant was een hotel, daar rende ik heen.

Niet veel later zat ik met mijn neef aan de whisky op de boulevard.

Hij vertelde dat het hem speet. Dat hij geen Spaanse verblijfsdocumenten kon krijgen. Dat zijn baas hem al maanden niet had uitbetaald. Dat zijn vorige werkgevers dat ook al hadden geflikt. Totdat ze hem ontsloegen en zeiden: 'Er is geen geld, ga maar aangifte doen bij de politie.'

Hij wilde hun schedels verbrijzelen met hun eigen gereedschap, maar hield zich in. Hij kon niet terug naar Marokko want hé, hij zit al zo lang in het o, zo fortuinlijke buitenland dat hij nu toch wel een flink vermogen heeft opgebouwd? De familie verwacht dat hij met miljoenen terugkeert. De arme man zit met z'n heldhaftige handen in het haar. Diep in de schulden.

Vreten deed hij bijna niet, hij leefde op koffie en sigaretten die hij van amigo's op straat bietste.

Maar ondanks alles was hij ontzettend blij dat ik was langsgekomen.

Ik wilde verdomme op de motor scheuren, langs de zoutvelden, tot ze overgingen in groene heuvels. Door de smalle paadjes op de bergen. Naar een palmveld, een handdoek op de grond gooien en een siësta houden. Ik wilde feesten, converseren en cocktails drinken tot in de vroege uurtjes. Maar in plaats van een vette vakantie werd het een fucking filantropisch tripje.

Een koerswijziging, om in scheepstermen te blijven. Vanochtend kreeg ik een berichtje van hem via Whatsapp. Of ik dit jaar weer langskwam. Ik zag de steenhouwer voor me, slenterend door de Spaanse straten. Ik heb hem niks teruggestuurd.

m.bouzamour@parool.nl

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of mail de schrijver.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden