Column

In Montréal pakken we gewoon drie punten

Verslaggever Annemarie Postma volgt namens Het Parool het Nederlands vrouwenelftal op het WK voetbal in Canada. Twee keer per week schrijft ze over haar belevenissen.

Annemarie Postma. Beeld Floris Lok
Annemarie Postma.Beeld Floris Lok

Vandaag stap ik in het vliegtuig naar Montréal, waar de Oranjevrouwen maandag hun laatste en beslissende groepswedstrijd spelen tegen gastland Canada. Welke stad daarna zal volgen, is afhankelijk van het resultaat. Misschien wel Vancouver, of Ottowa. Misschien wel Amsterdam. 'Als we maar niet terug hoeven naar Edmonton,' zei een collega donderdagavond tijdens de wedstrijd tegen China.

'Je bedoelt Deadmonton,' antwoordde een andere collega. Toen konden we nog lachen. Dat was ons 89 minuten later vergaan.
'Saai.'
'Jezus.'
'Niet om aan te zien.'
'Ik hoop dat het 0-0 blijft, dan mogen we in onze handjes klappen.'
'Nee toch.'
'Ja, daar gaat ie.'
'Godverdegodver.'
'Nou moet ik mijn stuk aanpassen.'

Het fluitsignaal klonk. Mijn ogen zochten naar Miedema. Ze stond precies op de middenstip. De schouders gebogen, handen in de zij, het hoofd naar beneden. Naast haar zat Lieke Martens, vijf dagen geleden nog de held tegen Nieuw-Zeeland, gehurkt met één hand steunend op het warme kunstgras.

Merel van Dongen, die bij het tegendoelpunt 'niet lekker uitkwam met haar passen', zoals een collega van me het netjes formuleerde, werd getroost door Anouk Hoogendijk. Dat vond ik lief van Anouk. Ze wist hoe het voor Merel moest voelen, die eerste minuten op een groot toernooi. De spanning. De bewijsdrift. En bovendien heeft Merel een bloedhekel aan verliezen.

Nadat ze op de training anderhalve week geleden een 'vriendschappelijk' spelletje verloor stond haar gezicht tot twee uur daarna nog op onweer. Komt wel goed, denk ik dat Anouk haar jongere Ajaxmaatje influisterde. Er is nog van alles mogelijk. Maandag, in Montréal, in een stadion met zestigduizend uitzinnige Canadezen gaan we gewoon die drie punten pakken. Appeltje-eitje, Merel.

Ik hoop dat alle speelsters voor de wedstrijd tegen Canada op spreekuur mogen bij Anouk. En dat we weer lachende gezichten zien. Ook bij de pers. Moeten we alleen nog een slechte woordgrap voor Montréal bedenken.


Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden