Column

In mijn hoofd vliegen altijd de zwarte raven van angst

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor HolmanBeeld Wolff

Na het tandjes poetsen en het voorlezen dek ik hem toe zoals mijn grootvader dat deed - ik kan me die nog scherp voor de geest halen, ik was vier en een jaar later stierf hij - en toen zei Koning: "Dankjewel voor deze dag, moest ik zeggen."

"Van wie?"
"Van mamma."
Ik geef hem een kus.

"Ik dank jou ook voor deze dag," zeg ik, en ik vind dit een eigenaardige dialoog. Koning hoeft me niet te bedanken.
De hele dag heb ik op hem gepast en de absurde dialogen waren niet van de lucht.

"Opa, ik wil dat je bang bent voor slangen."
"Oké, ik ben bang voor slangen."
"Waarom ben jij bang voor slangen?"
"Omdat jij dat zegt."

Zo gaat het de hele dag door.
"Hoe vind je mijn schoenen, opa?"
"Heel mooi."
"Waarom heb jij dan niet mijn schoenen ook?"

"Omdat mijn voeten niet in jouw schoenen passen."
"Maar mijn voeten passen wel in jouw schoenen... Mag ik jouw schoenen even aan?"
Ik weet dat het goedkoop is om kindertaal te citeren, maar het houdt me van het getob af. Want ik tob.

Ik tob over zijn toekomst. Het woord tobben werd vaak door mijn moeder gebruikt - voor mij. Ik was als kind een tobber, en mijn getob is met mij volwassen geworden en nu oud.

Tobde ik vroeger over meisjes en vrouwen, toen over het huwelijk, daarna over kinderen en zo tob ik nu over mijn kleinkinderen. In mijn hoofd vliegen altijd de zwarte raven van de angst.

"Opa, zullen we voor jou een Spider-Manpak kopen?"
"Daar ben ik te dik voor."
"Wil je dan een echte monstertruck kopen?"
"Daar heb ik het geld niet voor."
"Je hebt toch geld in je jas zitten?"
"Dat is te weinig."

Ik herinner me dit soort dialogen met mijn grootmoeder. Die is trouwens gestoord gestorven - nou ja: dementie. Mijn voorland.
Ik geef Koning nog een kus.

En dan zegt hij: "Er bestaan geen monsters, zegt mamma."
"Dat klopt," zeg ik.

En in mijn hoofd vliegen de raven van hun hersentakken en wordt het 2050 of daaromtrent - ik ben dan al verscheiden, vermoedelijk. Maar hij? Kan hij het leven dan aan? Lijdt hij aan depressies of domme migraine, zoals ik? De raven slaan hun vleugels gelukkig snel neer.
"Welterusten, schat," zeg ik.

t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden