In memoria di me ***

Regie: Saverio Constanzo
Met: Christo Jivkov, Filippo Timi

De Italiaan Saverio Constanzo is een stijlvaste filmmaker, maar heeft hij iets te vertellen? In memoria di me bevat fraaie kloosterbeelden, maar bieden ze meer dan esthetisch genot?

Ook films zijn soms Potemkinfaçades: een glanzend uiterlijk waarachter niets is te vinden. Het zijn imponeerfilms, die de kijker met een virtuose stijl willen platwalsen. De voorbeelden zijn legio. Hoeveel geslaagde Dogmafilms zijn er gemaakt? Na Thomas Vinterbergs briljante Festen werd de zwiepende handcamera een imponeertrucje. Plotseling maakte iedereen films met zeeziekmakend gezwaai.

Het leverde Saverio Constanzo vier jaar geleden met zijn debuutfilm Private de Gouden Luipaard op het filmfestival van Locarno op. De film over een Palestijns gezin dat in door Israël bezet gebied weigert zijn huis te verlaten, maakte meer indruk door de camerastijl dan door de inhoud. Dat in het Israëlisch-Palestijnse conflict de partijen tegenover elkaar staan, wisten we al. Had Constanzo wel iets te vertellen?

Deze vraag doemt ook op bij In memoria di me, zijn tweede film, die stilistisch lijnrecht tegenover Private staat. Nu geen zwiepende maar vaste camera's, en strakke, zorgvuldig gecomponeerde beelden.

De filmbewerking van de roman van Furio Monicelli portretteert de dertiger Andrea (Christo Jivkov), die is vastgelopen in zijn yuppenbestaan. Zijn leven van 'valse vrijheid' wil hij inruilen voor een kloosterleven. Of hij ervoor geschikt is, moet een proefperiode in een Jezuïetenklooster in Venetië uitwijzen. Met andere aspirantkloosterlingen verdiept hij zich in theologische kwesties, maar ook in zichzelf. De aansporing van de abt om elkaar flink de waarheid te zeggen, valt in vruchtbare aarde. Andrea leert onaangename waarheden over zichzelf. Het stort hem in een crisis. Blijft hij in het klooster?

In memoria di me is gefilmd in het Venetiaanse klooster San Giorgio Maggiore, dat door cameraman Mario Amura in zijn imponerende grootsheid wordt getoond. In de enorme kloosterruimten wordt de mens automatisch een nietig wezen. Uniforme kleding onderstreept de nederige status van de kloosterlingen.

Het doet denken aan Philip Grönings imponerende kloosterdocumentaire De grote stilte, maar er is een groot verschil. Gröning toonde het kloosterleven als een ondramatische levenswijze in dienst van God, maar Constanzo's film heeft een ondertoon van machtsstrijd en broeierige seksualiteit. Irritant is het veelvuldige gebruik van klassieke muziek. Het voelt als effectbejag. Is Constanzo een filmauteur of een virtuoze bellenblazer? We wachten op zijn derde film. (JOS VAN DER BURG)

website en trailer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden