Plus

In Mammal ligt de symoboliek er iets te dik op

Het verhaal over een vrouw die haar gezin verliet, biedt geen antwoorden maar leegte. Aan de andere kant wordt de symboliek iets te simpel.

Mike Peek
Rachel Griffiths Beeld -
Rachel GriffithsBeeld -

In de televisieserie Six feet under maakte Rachel Griffiths indruk door als Brenda Chenowith intense levenslust te koppelen aan een van melancholie doortrokken gezicht. Inmiddels zijn we ruim tien jaar verder en hebben de rimpels terrein gewonnen. Dat maakt Griffiths geknipt voor de rol van een wat droeve vrouw die haar gezin achttien jaar geleden verliet en sindsdien een schaduwleven leidt.

Deze Margaret verkoopt tweedehands kleding en gaat bijna elke dag zwemmen. Soms zit ze op de bodem van het bad en houdt minutenlang haar adem in. Waaróm Margaret ooit wegging, krijgen we gelukkig niet te horen. De leegte zelf is veel belangrijker.

Overduidelijk
Op een dag staat haar ex-man voor de deur. Hun zoon is spoorloos en blijkt later te zijn verdronken. In diezelfde periode neemt Margaret Joe (Barry Keoghan) in huis, een verwarde tiener voor wie ze niet alleen moederlijke, maar ook seksuele gevoelens ontwikkelt.

Het scenario zit vol overduidelijke spiegelingen. Margaret zwemt en haar zoon verdronk. Haar zoon verdronk en er staat opeens een straatjongen van zijn leeftijd op de stoep. Er staat een straatjongen op de stoep en ze zorgt voor de zwerfkatjes in haar tuin. "Die hebben honger," vertelt ze Joe, die de beestjes haat. "Niemand kijkt naar ze om." Zelf is Joe natuurlijk óók zo'n katje, lijkt Daly ons te willen vertellen. Hij haat zichzélf.

Mammal

Regie Rebecca Daly
Met Rachel Griffiths, Barry Keoghan
Te zien in De Balie

Verboden geluk
Maar die simpele symboliek voegt niets toe aan het verhaal. Hij leidt eerder af van de sterke chemie tussen de hoofdrolspelers, net als de overdaad aan douche- en badscènes waarin de personages verstild voor zich uitkijken, gevangen in gedachten of depressie. Daly heeft haar film zo schematisch in elkaar gestoken dat de acteurs maar beperkt ruimte krijgen om elkaar vrijelijk te verkennen.

Gelukkig benutten Griffiths en Keoghan die ruimte wel optimaal. De scène waarin ze samen zwemmen laat een prachtige verschuiving zien in hun verstandhouding. Als die keurige vrouw uit het water stapt, is ze niet langer de bovenliggende, verantwoordelijke partij, maar iemand die hunkert naar de aanraking van een jongen uit een ander milieu. Uit een andere generatie. Het gezicht van Griffiths klaart prachtig op. Verboden geluk smaakt het allerlekkerst.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden