Plus

In Keeper worden puberale emoties écht serieus genomen

Verhalen over tienerouders zijn er genoeg, maar de emoties van de jonkies worden vaak niet serieus genomen. In Keeper wordt de tienerzwangerschap vanuit de ogen van de vader vertelt, zonder toegevoegde romantiek.

Mike Peek
null Beeld -
Beeld -

"Waarom heb je dat nooit eerder gezegd?" vraagt Maxime als Mélanie aangeeft dat ze hem niet graag pijpt. Tsja, waarom? Omdat Mélanie vijftien jaar is en bang om afgewezen te worden, vermoedelijk. Maar Maxime toont begrip en slaat een arm om haar heen. Ook als ze hem vertelt dat ze zwanger is, blijft hij rustig. Misschien kan het wel. Maxime is immers een talentvolle keeper. Als hij een contract krijgt, koopt hij zo een villa voor zijn gezinnetje.

Weddenschap
Guillaume Senez doet twee dingen heel erg goed in Keeper. Hij vertelt een verhaal over tienerzwangerschap nu eens vanuit de toekomstige vader. En hij oordeelt niet, maar stelt de beleving van de pubers centraal. In een prachtig tedere scène lopen jongen en meisje intens gelukkig over de kermis. Jongen lijkt het dus wel wat, zo'n baby. Meisje twijfelt nog. Jongen stelt een weddenschap voor: als het hem lukt om die grote olifant te winnen, houden ze het kind. Meisje gaat akkoord. De olifant wordt gewonnen.

Later sijpelt de buitenwereld binnen. Als Melanie 3,5 maand zwanger is, komen de ouders erachter. Woedend zijn ze. Vooral Melanie's alleenstaande moeder, die zelf ook heel jong was toen ze zwanger werd. Ze eist op autoritaire toon dat Melanie naar Nederland gaat, waar abortus in dit stadium nog legaal is. Melanie briest. MIJN leven. MIJN lichaam.

Keeper

Regie Guillaume Senez
Met Kacey Mottet Klein, Galatéa Bellugi
Te zien in Filmhallen, Rialto

Puberale emoties
Senez zegt zijn acteurs niet te regisseren, maar te begeleiden. Ze krijgen geen scenario onder ogen, maar alleen aanwijzingen over de emoties in een scène. Die losse aanpak werkt uitstekend. Hoewel veel confrontaties inhoudelijk vrij voorspelbaar zijn, maken beide hoofdrolspelers ze stuk voor stuk memorabel. Nergens is een spoor te zien van de zelfbewuste speelstijl die acteurs in deze leeftijdscategorie vaak plaagt. Vooral Galatéa Bellugi doet je af en toe naar adem happen. Ze belichaamt de jeugdige onschuld met dat lieve, engelachtige gezicht, maar kan ook volledig verdwijnen in woede of verdriet.

Keeper gaat uiteindelijk niet zozeer over de zwangerschap, maar over de gevoelens van de personages. Puberale emoties worden vaak geromantiseerd óf geridiculiseerd. Vermoedelijk gebeurt dat om dezelfde reden: ze zijn doorgaans van zeer tijdelijke aard. Senez neemt die emoties juist uiterst serieus omdat ze voor zijn personages op het moment zelf de absolute waarheid zijn. Dat getuigt van een diep inlevingsvermogen en schept ruimte voor een ontroerend slot. Er verandert iets bij Maxime. Niet omdat iemand hem de les leest, maar omdat hij iets nieuws ervaart. Noem het zelfreflectie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden