In het nieuwe Oosterpark zijn zelfs de mannen met bier bang in het donker

Het Oosterpark is sinds de renovatie opvallend donker. De 'bewoners' verdenken het stadsdeel van boze opzet, Oost zegt dat er weinig is veranderd.

Marc Kruyswijk
Vooral bij de Linnaeusstraat is het Oosterpark na de renovatie slecht verlicht. 'Ze hopen dat we weggaan,' zegt een van de drinkers die hier altijd rondhangen. Beeld Mats van Soolingen
Vooral bij de Linnaeusstraat is het Oosterpark na de renovatie slecht verlicht. 'Ze hopen dat we weggaan,' zegt een van de drinkers die hier altijd rondhangen.Beeld Mats van Soolingen

Zo voelt dus een zwart gat, of in elk geval dít zwarte gat. Alsof de duisternis je opslokt. Een soort paniek die vergelijkbaar is met de sensatie die je een fractie van een seconde hebt als je vanuit de felle zon iets te hard een onverlichte tunnel in rijdt. Waar is de straat gebleven, vraag je je af. Komt daar een bocht in de weg? Kan iemand het licht misschien aandoen? Hallo?

Onstads donker
Fiets het 'oude deel' van het Oosterpark in en je ziet letterlijk geen hand voor ogen. Je weet: het geasfalteerde pad is hier wel een meter of acht breed, maar toch - je wordt overvallen door de angst zomaar de bosjes in te rijden, of een van de vijvers. Zo onstads donker als in dit deel van het park is het echt nérgens in Amsterdam.

Het Oosterpark by night was altijd al een beetje no-go. Cruisende gays en drinkende alcoholisten daargelaten natuurlijk. Maar zelfs die laatste groep klaagt nu steen en been en ziet achter de donkerte een gevalletje boze opzet van de plaatselijke bestuurders. Zegt tenminste Tycho, die bekent een goede bekende te zijn van de het omvangrijke gezelschap dat het stadspark heeft gekozen als locatie om halve liters Bestbier achterover te slaan. 'Hu! Nee, hoor het is daar veel te donker geworden.'
Het clubje mannen, ze zijn met z'n tienen vanavond, staat rond een uur of negen enkele meters voor het hek aan de Linnaeusstraat. Dieper de duisternis in is gewoon niet fijn, zeggen ze. 'Sommige mensen zijn bang,' klinkt het. 'Je moet elkaar wel een beetje in de ogen kunnen kijken. Ze hopen dat we weggaan.'

Openbare seks wel heel openbaar
En ook homo's lijken een beetje onthand. De gebruikelijke plekken in het park, dat een naam heeft hoog te houden als het gaat om anonieme herenliefde, zijn sinds de renovatie bij lange na niet anoniem genoeg meer: de dichte bosschages tussen het pierenbadje en het Tropeninstituut zijn zozeer uitgedund dat openbare seks hier een wel heel letterlijke betekenis zou krijgen.

Dat is dus de 'lichte zijde' van het park, het deel dat tijdens de officiële opening twee weken door criticasters werd beweend vanwege de bomengenocide die er zou hebben plaatsgevonden. Hier brandt her en der nog een lantaarnpaal, hetgeen je in staat stelt je fietsspringend van het ene lichteiland naar het volgende te bewegen.

Aan de andere kant, waar zich nu de sekszoekers schijnen op te houden, is de duisternis bijna alom. Bomen in overvloed, die het weinige licht dat overblijft van de straatverlichting in de Linnaeusstraat en het park zelf vakkundig om zeep helpen. Niet sociaal onveilig voelt het hier - het gebrek aan licht leidt hier simpelweg tot een verhoogd risico van valpartijen.

Niet minder licht dan voorheen
Hoewel het ook niet helemaal prettig voelt, al die zwarte plekken. Wie houdt zich daarin op? Wie ziet mij langskomen? Fietsend langs de lange zijde, gewapend met een zaklamp op de mobiele telefoon, tref je op bankjes toch hangende jongelui, hun gezichten enigszins verlicht door het schijnsel van de telefoondisplays. Stoppen en praten lijkt geen goed idee, maar in het voorbijgaan lijken sommige van hen opvallend minderjarig.

Oost zelf zegt dat een aantal lantaarns op het donkere stuk is vervangen door hetzelfde type als de noordzijde heeft. 'Dit is ter hoogte van het slavernijmonument en het stukje daarnaartoe. Het zou kunnen dat die nog niet allemaal aan staan, maar er zijn niet minder lichtbronnen dan voorheen.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden