Plus Recensie

In het hotel worstelt iedereen met de liefde

'Noem het maar liefde' van schrijver Ilja Leonard Pfeiffer, biedt zowel qua inhoud als beeld een mooie staalkaart voor ons gevoel.

Michiel Voet zorgde voor een fraai dromerig decor. Beeld Ben van Duin

Het hotelleven blijkt een bron van inspiratie voor schrijver Ilja Leonard Pfeiffer. Terwijl de hoofdpersoon in zijn roman Grand Hotel Europa de intrek neemt in een hotel in verval, mijmerend over een voorbije liefde, zijn de personages in zijn toneelstuk Noem het maar liefde passanten in het chique Majestic Imperial Hotel.

Ook zij worstelen met de liefde, in al zijn verschijningsvormen en stadia. Van de eerste spannende meters tot het soms knalhard ontsporen.

"I wanna ride your train," zingt en klapt de zeskoppige cast al veelbetekenend als de laatste bezoekers nog binnendruppelen. Regisseur Servé Hermans geeft de muziek als het even kan de ruimte in zijn voorstellingen.

Popband Rowwen Hèze in een stuk over Pinkpop, dat lag voor de hand, maar ook in de vorige samenwerking tussen Toneelgroep Maastricht en huisschrijver Pfeiffer, La Superba, voegde Hermans muzikanten aan de cast toe.

Ontroerend popkoppel
Bij Noem het maar liefde moeten de zes acteurs muzikaal aan de bak en dat pakt verrassend goed uit. Hier staat gewoon een lekker bandje te spelen! Van Viktor Griffioen wisten we dat hij gitaar kan spelen en een dijk van een stem heeft, maar Jeroen Spitzenberger op de drums, Jouman Fattal op melodica of Jan-Paul Buijs op de bas, dat zie je niet elke dag.

De muzikale intermezzo's zijn het cement tussen ontmoetingen in het hotel, vaak met de bartender (een ad remme Buijs) als biechtvader. Hotels en liefde, daar ligt de o la la op de loer. En ja hoor, ze komen allemaal voorbij: de directeur met zijn secretaresse, het stel dat vast komt te zitten in de lift, de man die net een stomend avontuur met een sexy dame heeft beleefd.

Gevaarlijk clichématig op papier, maar Pfeiffer weet aan elke ontmoeting een verrassende, vaak uiterst geestige draai te geven, die ook nog ontroert of aan het denken zet over wat liefde is.

Noem het maar liefde
Door Toneelgroep Maastricht
Gezien 26/3 Nieuwegein
Nog te zien 29/3 Amstelveen;
5-7/4 DeLaMar

Zo blijkt de nerdy broer (Buijs) die zijn zus (Elizabeth de Loore) laat kennismaken met zijn nieuwe vriendin, het met seksrobot Harmony te doen (een geweldige Fattal). Dit tot afschuw van zijn zus, maar dat maakt zijn gevoelens niet minder echt.

Ontroerend is het oude popkoppel Mitch (mooie broze Jeroen Spitzenberger) en Cat (liefdevolle Anniek Pheifer met Blondiepruik). Vijftig jaar samen en terug op de plek waar ze elkaar ontmoet hebben, al weet hij daar door de 'potente cocktail van korsakov en alzheimer' niets meer van. Destijds was hij de 'rockstar die haar beminde als een strijkkwartet', al blijkt dat in een flashback wel mee te vallen. Zij gelooft erin, daar gaat het om.

Michiel Voet zorgde voor een fraai dromerig decor, waarin een hotel­lobby zomaar in een woud kan veranderen of waar een haai dreigend voorbij kan zwemmen. Noem het maar liefde biedt zo ook in beeld een mooie staalkaart van ons gevoel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden