Plus Filmrecensie

In elke scène van McQueens Widows zit dreiging

Vier vrouwen worden weduwe als een overval van hun criminele echtgenoten helemaal misloopt. Maar wie denkt hier met een soort Ocean's 8 te maken te hebben, komt bedrogen uit.

Widows is beduidend lichter en conventioneler dan de eerdere films van Steve McQueen

Dat Steve McQueen een film als Widows maakt, kun je zowel negatief als positief uitleggen. Negatief omdat hij zich tot dusver profileerde als een eigenzinnige, onafhankelijke regisseur. Misschien zelfs op weg auteur te worden. Met Hunger, Shame en 12 Years a Slave tackelde McQueen relevante, gewichtige onderwerpen in rauw, compromisloos werk.

Widows is beduidend lichter en conventioneler; een glimmend misdaadepos dat je in sommige opzichten typisch Hollywood kunt noemen. Maar zoals Christopher Nolan het superheldengenre van cachet voorzag met zijn Batman-trilogie, zo laat McQueen zien dat je ook met een ouderwetse 'heist ­movie' bijzondere dingen kunt doen.

Widows is een remake van de gelijknamige miniserie die Lynda La Plante in 1983 maakte. Het verhaal gaat over vier vrouwen in Chicago die weduwe worden als een overval van hun vier criminele echtgenoten helemaal misloopt. Veronica (Viola Davis) heeft nauwelijks tijd om het verlies van haar man Henry (Liam Neeson) te verwerken, want ze krijgt al snel bezoek van de corrupte politicus ­Jamal Manning (Brian Tyree).

Henry heeft twee miljoen dollar van hem gestolen, die zijn verbrand in het vuur dat de mannen hun leven kostte. Of ze het geld binnen een maand terug wil betalen, anders zwaait er wat. Gelukkig vindt Veronica Henry's aantekeningenboekje, waarin hij zijn volgende kraak gedetailleerd had opgetekend. De potentiële buit: vijf miljoen dollar. Ze kan die klus niet alleen aan, dus probeert Veronica de overige ­weduwen te vinden. Haar plan is om samen rijk te worden.

Wie denkt hier met een soort Ocean's 8 te maken te hebben, komt bedrogen uit. Daarvoor is de film te grillig, te gewelddadig en te bombastisch. Widows doet soms denken aan Italiaanse pulp als Gomorrah en Suburra, al kun je McQueen nooit beschuldigen van makkelijk effect­bejag of mooifilmerij. Achter zijn stilistische keuzes zit ­altijd een inhoudelijke bedoeling.

Sprongen door de tijd
Het mooie openingsshot, een intiem moment tussen ­Veronica en Henry die 's ochtends samen ontwaken, wordt direct gevolgd door de chaos van de brand.
McQueen snijdt vervolgens nog een aantal maal heen en weer tussen slaapkamer en spektakel. Die sprongen door de tijd zijn absoluut opwindend, maar in eerste instantie bedoeld om te tonen hoezeer Veronica's leven op zijn kop is gezet. En misschien ook om te laten zien hoe naïef ze was om te geloven dat haar comfortabele, met misdaadgeld gefinancierde bestaan nooit zou eindigen.

McQueens regie is even zelfverzekerd als vermakelijk. In elke scène zit dreiging, of het nu Jamal is die Veronica's hondje optilt als hij haar opdraagt zijn geld terug te geven of de handvol ontmoetingen tussen zijn spijkerharde broertje Jatemme (Daniel Kaluuya) en mensen die een ­bedreiging vormen voor Jamals carrière.

Een hoogtepunt is de autorit van Jamals politieke concurrent Jack Mulligan (Colin Farrell). We zien de stad die Jack zegt te willen dienen aan ons voorbij trekken, terwijl we hem vanachter geblindeerd glas alleen maar horen klagen over zijn eigen sores. Het is wel duidelijk dat McQueen geen fan is van politici.

Belangrijker nog dan zijn stijl is het uitstekende script dat McQueen schreef met Gillian Flynn (Gone Girl). ­Widows biedt plaats aan maar liefst vier prachtige, gelaagde en imperfecte vrouwen, die allemaal financieel onafhankelijk willen worden. Veronica roept in eerste instantie de hulp in van medeweduwen Linda (Michelle Rodriguez) en Alice (Elizabeth Debicki).

Linda komt ­erachter dat haar winkeltje alleen maar kon bestaan ­zolang de geheimen van haar overleden man in de beerput bleven. Alice werd door haar echtgenoot mishandeld en zag tot ze Veronica ontmoette geen andere optie dan haar lichaam te verkopen.

Widows
Regie Steve McQueen
Met Viola Davis, Michelle Rodriguez, Elizabeth Debicki
Te zien in Arena, City, Filmhallen, Kriterion, The Movies, De Munt, Studio K, Tuchinski

Oerconservatieve one­liners
De mooiste rol van de film is weggelegd voor Cynthia Erivo, die als Belle letterlijk van baantje naar baantje moet rennen om rond te kunnen komen. Ze past 's avonds op de kinderen van anderen terwijl haar eigen dochter bij oma zit. Linda ziet haar gespierde lijf en vraagt of ze misschien wil meedoen met de inbraak.

Belle is het tegengif voor Robert Duvall, die in een handvol fijne scènes zo veel mogelijk oerconservatieve one­liners de film in mag slingeren.

'Mannen moeten voor hun vrouw zorgen!' bijvoorbeeld.

Belle bewijst keer op keer dat Duvall ongelijk heeft. Niet omdat vrouwen een beter karakter zouden hebben dan mannen, maar juist omdat ze net zo slecht en gewiekst kunnen zijn.

McQueens: korte films
De 49-jarige Steve McQueen heeft met Widows pas zijn vierde speelfilm gemaakt. Er staan echter wel tientallen shorts op zijn naam. Daar zit vooral veel vrij werk tussen. Static bijvoorbeeld, een film die McQueen maakte over het Vrijheidsbeeld toen president Obama opriep om de kroon van het monument bijna een decennium na 9/11 te heropenen. Lang niet alle films zijn online terug te vinden, maar zijn eerste commercial Mr. Burberry (2016) wel. Hoewel deze drie minuten durende parfumreclame over twee geliefden inhoudelijk nogal suf is, illustreert hij goed dat McQueen in stilistisch opzicht een enorme trukendoos heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden