PlusFilmrecensie

In Dhogs krijgen jongens geen dansles, ze leren te slaan

Dhogs is vernoemd naar de Engelse woorden voor honden en zwijnen. Het gaat er af en toe ­inderdaad beestachtig aan toe in het debuut van Andrés Goteira.

Bart van der Put
null Beeld Dhogs
Beeld Dhogs

Het is nacht in Galicië. In een stad in de Noord-Westelijke regio van Spanje pikt een door het leven getekende taxichauffeur een zakenman op, die hem geen blik waardig gunt en op de achterbank met zijn vrouw telefoneert.

Er doemt een fundamenteel verschil van inzicht over de opvoeding van hun zoon op: 'Waarom zou hij naar stijldansen moeten? Die jongen moet op taekwondo. Nee, dat draait niet om agressie, het is goed voor zijn zelfvertrouwen.'

IJzersterke wending
In die eerste dialogen van Dhogs ligt de thematische kern van de film besloten. Filmmaker Andrés Goteira gebruikt gekunstelde en ontregelende stijlmiddelen in zijn debuut, dat een springerige structuur met wisselende hoofdpersonages heeft, vreemde zijpaden inslaat en herhaaldelijk naar een zaal met passieve toeschouwers snijdt.

Het lijkt lastig om er een rode draad in te ontwaren, maar na een ijzersterke wending valt alles op zijn plaats.

Dhogs is vernoemd naar de Engelse woorden voor honden en zwijnen. Het gaat er af en toe ­inderdaad beestachtig aan toe.

Wie weet hoeveel pagina's Spaanse kranten dagelijks vullen met ­berichten over huiselijk geweld en mannelijke agressie herkent het Spanje uit de film: jongens krijgen er geen dansles, ze leren te slaan. Goteira plaatst daar kanttekeningen bij, maar dat maakt zijn film niet tot een eenduidig pamflet.

Autodidact
Aan de hand van de verleidingskunsten en ontberingen van een door Melania Cruz vertolkte vrouw laat Goteira ons op slinkse wijze nadenken over de manier waarop we naar vrouwen, seksualiteit en geweld in films, series en games kijken.

Het geeft Dhogs enige verwantschap met Michael ­Hanekes Funny Games, waarin jongens en mannen rechtstreeks op een morele medeplichtigheid worden aangesproken.

Goteira doet dat impliciet. Hij kiest een omzichtige benadering en legt de nadruk op verfrissende vormexperimenten en theatrale terzijdes, die soms aan het geniaal gestoorde Holy Motors van Leos Carax herinneren.

Het is knap dat een autodidact kan debuteren met een eigenzinnige film die vergelijkingen met zulke gevestigde namen ­afdwingt. Van de Galiciër gaan we ongetwijfeld meer horen en zien.

Dhogs

Regie Andrés Goteira
Met Melania Cruz, Carlos Blanco, Ivan Marcos
Te zien in Eye

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden