PlusColumn

In de wachtkamer van een kliniek voor plastische chirurgie

Schrijver Stephanie Hoogenberk (30) vervangt deze week columnist Yasmina Aboutaleb.

Stephanie HoogenberkBeeld Agata Nowicka

Ik zat in de wachtkamer van een kliniek voor plastische chirurgie te wachten op iemand die onder het mes lag.

Naast me op de beige nepleren hoekbank zaten drie meisjes over een vragenformulier gebogen voor een intake van de middelste.

"Wat betekent prothese ook al weer?" vroeg het meisje dat het formulier invulde.

"Googel ik effe," zei de rechtse.

De middelste kreeg een appje.

"Niet normaal, moet je lezen wat die debiel stuurt!" Ze gaf de telefoon door.

"Wat ga je terugsturen?" vroeg de linker.

"Weet ík veel! Hij denkt volgens mij echt dat het allemaal vergeten en vergeven is."

Op een houten wand, die het zicht naar de wachtkamer moest belemmeren voor buitenstaanders, stonden de verschillende behandelingen. 'Gezichtscorrectie, borstvergroting/verkleining, arm lift, liposuctie, genitale chirurgie.'

Het was bij iedere wachtende weer raden.

Een blonde jongen in een zwart T-shirt en met spierballen met aders erop meldde zich bij de balie. "Is Denise klaar?" vroeg hij.

"Mevrouw Daniëls is over tien minuten klaar."

Hij kwam voor me staan en vroeg: "Kun je opschuiven?"

Ik schoof een plek opzij en zat nu naast het tafeltje met tijdschriften uit de Leesmap. Er lag een Privé van februari, een Esquire uit 2014 en een blad met Rens Kroes op de cover met een krop sla op d'r hoofd. Iemand had een penis in haar oor getekend.

Er was gratis wifi, iets wat met grote letters op de site van de kliniek stond, maar ik had nog maar 9 procent batterij.

Verderop op de hoekbank zat een meisje met haar ouders. Af en toe zocht ze de blik van haar vader en keek hem dan verlegen aan, met een ingetogen glimlach. Ik zag een hecht gezin, maar wel de gêne van je vader meenemen naar een intake voor vermoedelijk een borstvergroting.

Mijn telefoon had nu nog 3 procent batterij. Ik liep naar de drie blonde receptionistes achter de balie, waarvan er eentje de haren van een ander aan het invlechten was, en vroeg of ze toevallig een iPhone-­oplader hadden.

"We hebben alleen Samsungs," zei het jongste meisje.
Een oudere receptioniste zat achter een computer en zei zonder op te kijken: "Ik heb een iPhone."

"Mag ze hem dan in die van jou stoppen?" vroeg de jongste.

"Dat gaat niet," zei ze, "de mijne zit er al in." Weer zonder op te kijken.

Ik zat net weer op mijn plek toen Denise aan kwam schuifelen, voetje voor voetje. De assistent had haar onder haar oksel beet.

"Je ziet bleek, wijffie," zei de spierbal.

De meisjes naast me stootten elkaar aan. De middelste voelde aan haar linkerborst.

"Bij een intake hoef je nog niet te beslissen, toch?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden