Column

In de speeltuin zat een man zonder kinderen

James WorthyBeeld Agata Nowicka

In de speeltuin zat een man zonder kinderen. Hij at blauwe druiven op het bankje naast de schommels.

"Weet jij wie hij is?" vroeg een bezorgde vader aan mij.

"Ik ken hem niet."

"Misschien is hij wel zo'n verwarde man waar je steeds vaker over leest."

"Dus iedereen die je niet kent is verward? Jou kennen maakt helder?"

"Zo bedoel ik het niet, maar ik vind het gewoon opvallend. Een man zonder kinderen in een speeltuin."

"Wie zegt dat hij geen kinderen heeft?"

"Ik vertrouw hem niet. Kijk dan! Hij praat in zichzelf."

"Mijn psycholoog zegt dat in jezelf praten heel normaal is. Het zou het zelfinzicht vergroten en het werkt als aanmoediging. Je praat als het ware zijwieltjes op je gedachten en op je gevoelens. Zeg jij nooit tien keer achter elkaar tegen jezelf dat je iets kunt, voordat je iets gaat doen wat je niet kan?" vroeg ik.

"Sinds de scheiding praat ik wel vaker tegen mezelf in de spiegel. Dan zeg ik tegen mezelf dat ik er mag wezen en zo."

"Zijn jullie niet meer bij elkaar? Man, jullie zagen er altijd zo gelukkig uit."

"Dan heb je nooit echt goed en lang naar haar gekeken, denk ik. Een paar maanden geleden had ze een post-it op mijn elektrische tandenborstel geplakt. Op het papiertje stond dat ze me niet meer kon zien. Dat ze niet meer in staat was om haar ogen op mij te richten. Walging noemde ze het. Of haat, ik weet het niet meer."

"Haat is een bijzonder iets. Het groeit sneller dan kool. Sneller dan onze kinderen. Haat zit elke dag in de sportschool. Het blaast kusjes naar zichzelf in de spiegel. Liefde ligt thuis onder een dekentje Netflix leeg te kijken. Haat heeft doorzettingsvermogen. Haat heeft geen Netflix."

"En weet je wat gek is? Op de achterkant van de post-it had ze geschreven dat ik een cliché was geworden. Ik begreep haar niet, totdat ik vorige week in de portiek met de nieuwe oppas stond te zoenen. Hoe cliché is dat?"

"We zijn allemaal clichés. Omarm je nietszeggendheid. Leg je alledaagsheid in de watten. Niemand is origineel. En toch mag je er wezen."

"Ik liep laatst met mijn dochtertje door een pretpark en in de verte zag ze een achtbaan staan. Ze wilde er heel graag in, maar ze was veertig centimeter te klein voor de achtbaan. En ik, ik voelde me te oud voor de achtbaan."

"Dus toen gingen we op een bankje naast de achtbaan zitten. Mijn dochtertje en ik. Ik wilde tegen haar zeggen dat je in het leven maar tien achtbaanjaren krijgt. Dat je eerst te klein en dan te oud bent, maar ik hield mijn mond en kocht een ijsje voor haar. Heb jij je tien achtbaanjaren volledig benut?"

"Nee, ze waren al voorbij voordat ik wist dat ik er maar tien had."

In de speeltuin zat een man zonder kinderen.

Je had hem moeten zien.

In de speeltuin zat een man zonder kinderen.

Als enige normaal te wezen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden