In de Bijlmer: LA leert hoe het niet moet

Keith Bakker en voormalig zware jongen Richard 'Richie Rich' Ayala. Foto Jean-Pierre Jans

22 schietpartijen in één jaar, drie dodelijke slachtoffers. Hoe is het om in de Bijlmer te wonen? Vijfde deel van een serie.

Wrang maar waar: een schietpartij met dodelijke afloop heeft de K-buurt in het brandpunt van de belangstelling geplaatst. De gemeenteraad komt in spoedvergadering bijeen, wethouders beloven zich nadrukkelijk met de Bijlmer te bemoeien, televisieteams en schrijvende journalisten struinen de buurt af op zoek naar verhalen en voor de deur van winkelcentrum Kraaiennest staan jonge blonde enquêtrices van de Dienst Onderzoek en Statistiek om bij voorbijgangers te informeren of zij zich 's morgens, 's middags, 's avonds, 's nachts of weet niet het meest onveilig voelen in het gebied.

Wie er nu ook is: Keith Bakker, de van energie stuiterende afkickgoeroe die na het zien van de televisiebeelden van de stille tocht voor Ishmael Gumbs vond dat hij iets moest doen voor de jongeren in de buurt. Bakker heeft oude banden met de Bijlmer: in zijn heroïnejaren deelde hij lange tijd met andere junkies een gekraakte flat bij het winkelcentrum Ganzenhoef. ''Het is nog steeds een enorme puinhoop in de Bijlmer,'' schetst Bakker de actuele situatie. ''Als we niet ingrijpen, is het hier over vijf jaar South Central in Los Angeles, inclusief de drive-by-shootings.''

Dat apocalyptische visioen bracht Bakker wel op een idee: laten we jongeren uit de K-buurt samenbrengen met tot inkeer gekomen gangsters uit de stad van de engelen, zodat ze van ervaringsdeskundigen kunnen vernemen waarheen geweld, misdaad en onverschilligheid leiden. Naar de gevangenis, verklapt Richard Ayala alias Richie Rich alvast. De Amerikaan is met Bakker meegekomen om even een kijkje te nemen in zijn nieuwe werkgebied. In de komende weken zullen zich nog eens elf voormalige zware jongens uit Los Angeles bij hem voegen.

''Ik herken de blik in de ogen van de jongens,'' vertelt Ayala. ''Het decor is anders, maar het verhaal is hetzelfde: geen zelfvertrouwen, geen vertrouwen in anderen.'' Bakker: ''Als ik een praatje aanknoop met deze gasten, ben ik een onnozele white guy. Richie kan zijn tatoeages laten zien, zijn gouden Rolex en de kogelgaten in zijn lichaam.''

Ter illustratie ontbloot Ayala een gespierde bovenarm waarop volgens Amerikaanse traditie in symbolen een indrukwekkend strafblad is getatoeëerd, inclusief enkele moorden. ''Ik heb twaalf jaar van mijn leven in de gevangenis doorgebracht. Elke dag was verdiend.''

Dat hoofdstuk is afgesloten, met dank aan een lange denkpauze, een paar goede hulpverleners en de Bijbel. De gelovige Ayala werkt nu in een afkickkliniek in Californië, gespecialiseerd in de behandeling bendeleden. De komende maanden zal hij veel in de K-buurt zijn om te praten met de hangjongeren en hen te wijzen op hun niet-criminele mogelijkheden. Bakker: ''Het gaat erom de jongens te bereiken, om hun wakker te schudden en ze bewust te maken van hun problemen.'' En met een zucht: ''Of het helpt weet ik ook niet. Hell, ik ben niet het antwoord op deze shit. But I sure like to be part of the solution.'' (PATRICK MEERSHOEK)

Foto Jean-Pierre Jans

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden