Plus

In Creative Control ontbreekt het aan een sterke boodschap

Wat zijn de gevolgen voor de samenleving en onze relaties als we allemaal met een virtual reality bril op ons neus rondlopen? Dat is de vraag die regisseur Benjamin Dickinson stelt, helaas vervalt hij in clichés en blijft de inhoud oppervlakkig.

De film is grotendeels zwart-wit Beeld -
De film is grotendeels zwart-witBeeld -

Met Google Glass ging het niet zoals Google het zich had voorgesteld. De bril, die soortgelijke dingen kan als een smartphone, stuitte op veel privacy- en andere bezwaren waardoor de gadget het niet tot consumentenproduct heeft gebracht. In de onafhankelijke Amerikaanse speelfilm Creative Control, die zich afspeelt in 'Brooklyn in de nabije toekomst', spelen privacykwesties geen rol bij de Augmentabril: een combinatie van Google Glass en een Virtual Realitybril. Je kunt ermee mailen en appen, maar er ook een virtuele 3D-werkelijkheid mee creëren.

Klinkt abstract? Niet voor hoofdpersoon David (Benjamin Dickinson, tevens coscenarist en regisseur). De dertiger werkt bij een hip communicatiebureau, waar hij een campagne moet bedenken voor de lancering van de gadget. Hij besluit de Augmentabril eerst zelf uit te proberen en al snel ontdekt hij de vele, seksuele, mogelijkheden.

Vervreemdig
Als de relatie met zijn vriendin Juliette (Nora Zehetner) niet lekker loopt, maakt hij met de bril opnamen van ­Sophie (Alexia Rasmussen), de vriendin van zijn beste vriend Wim (Dan Gill). Met de beelden creëert hij een naakte 3D-avatar van Sophie, waarbij hij masturbeert. Dat Sophies avatar als enige beeld in kleur is in deze zwart-witfilm, illustreert dat de virtuele werkelijkheid voor ­David kleurrijker is dan de fysieke werkelijkheid. Door de ­vage scheidslijn tussen de twee werelden raakt hij vervreemd van zichzelf en zijn omgeving.

Creative control wijst op de gevaren van mediatechnologie. De boodschap dat de vervaging van de fysieke en de virtuele werkelijkheid grote gevolgen heeft voor menselijke (liefdes)relaties, is weinig verrassend. Anders dan Spike Jonzes complexe Her, waarin een man verliefd wordt op een computerstem, zaagt regisseur Benjamin Dickinson van dik hout planken. Creative Control waarschuwt met een gemakzuchtige combinatie van lichte ­satire en moralistisch drama voor virtual reality als ­bedreiging voor echt menselijk contact. Dat virtual reality ook een verrijking van de menselijke ervaring kan zijn, blijft buiten beeld.

Creative Control

Regie Benjamin Dickinson
Met Benjamin Dickinson, Alexia Rasmussen en Nora Zehetner
Te zien in Eye, Filmhallen, Kriterion

Oppervlakkig
Gemakzuchtig is ook het op de hak nemen van het hippe zakenleven, waarin bebaarde hipsters gouden ideeën 'claimen', maar vooral vage wartaal uitslaan. En een oversekste yogaleraar, die met spirituele praatjes leerlingen het bed in lokt, is te flauw voor woorden. Tegenover de opper­vlakkige inhoud staat de fraaie zwart-witfotografie.

Het is niet de enige verwijzing naar klassiekers. Davids vriend Wim lijkt als oversekste cynische modefotograaf, die zijn modellen het bed in sleept, weggelopen uit ­Antonioni's Blow-Up. En wie Händels sarabande uit de suite HWV 437 als herhalingsthema gebruikt, heeft Kubricks Barry Lyndon gezien. Een opzichtige poging om aansluiting te vinden bij de grote meesters, maar voor die pretentie is Creative Control toch echt te licht. Wie door de virtuele hocus pocus heen kijkt, ziet een conventioneel relatiedrama over een man die het verschil tussen lust en liefde ontdekt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden