Plus

In Cemetry of Splendour stap je zo in een spirituele wereld

Het plot navertellen is onmogelijk en je moet je ratio loslaten bij het kijken naar de film. Maar wie dat wel kan, ziet een even aardse als spirituele film.

Jos van der Burg

Uitleg door filmmakers van hun werk is vaak onnodig, maar niet bij de films van de Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul. Met zijn in Thailand gefilmde korte toelichting op Cemetery of Splendour, die vóór vertoning van de film op het filmfestival in Rotterdam te zien was, maakte de regisseur zijn drijfveren duidelijk.

Hij noemt de in zijn geboorteplaats Khon Kaen (een provinciestad in het arme noordoosten van Thailand) spelende film een hommage aan de stad zoals die was in zijn jeugd. Ook reflecteert hij in zijn film op het vele geweld in heden en verleden van Thailand, en hij zegt daarom in een andere realiteit te willen vluchten.

Andere werkelijkheid
Weerasethakul zoekt die andere werkelijkheid niet in drugs, maar in dromen en het animisme, het geloof dat alles in de wereld bezield is. Het vindt zijn weerslag in zijn films, want daarin lopen de materiële en de spirituele wereld in elkaar over. In Weerasethakuls werk kan de fysieke realiteit een droomwereld zijn en kunnen geesten zich manifesteren als mensen van vlees en bloed. Vissen kunnen praten en stenen bezield zijn. Het zijn mysterieuze, hypnotiserende films, die, nogal curieus, meer worden gewaardeerd in het rationele Westen dan in Thailand. In Cannes won Weerasethakul vijf jaar geleden de Gouden Palm voor beste film met Uncle Boonmee Who Will Recall His Past Lives, maar in eigen land zien velen hem als een verheerlijker van primitief plattelandsgeloof.

Cemetery of Splendour

Regie Apichatpong Weerasethakul
Met Jenjira Pongpas, Jarinpattra Rueangram
Te zien in Eye, Rialto

Weerasethakul heeft zich door het succes in Cannes niet laten opjagen, want het maken van een volgende film heeft vijf jaar geduurd. Cemetery of Splendour bevat dezelfde elementen als zijn vorige films, zodat de kijker, om niet te struikelen over onverklaarbare gebeurtenissen, ook nu weer zijn verstand moet uitschakelen en zich intuïtief moet laten meevoeren. Toch is er een verschil, want de mysterieuze sfeer en hypnotiserende kracht zijn minder overrompelend dan in zijn vorige films.

Regisseur Apichatpong Weerasethakul Beeld -
Regisseur Apichatpong WeerasethakulBeeld -

Ratio uitschakelen
De plot navertellen is onmogelijk, maar centraal staat een groepje soldaten die door een onverklaarbare slaapziekte zijn getroffen. Ze liggen in coma in een ziekenzaal­tje dat vroeger een schooltje was. Een vrouw uit het dorp (Jenjira Pongpas, vaste actrice in Weerasethakuls films) trekt zich hun lot aan en verzorgt hen. Haar liefdevolle aandacht heeft effect bij één van de soldaten, want hij ontwaakt geregeld uit zijn coma.

De oorzaak van de slaapziekte ligt in het verre verleden, horen we van een vrouw (Jarinpattra Rueangram), die als medium met geesten kan praten. Volgens haar is door de militaire graafwerkzaamheden naast het ziekenzaaltje de grafrust van oude koningen geschonden, waardoor zij als geesten in de bovenwereld opduiken en de energie van soldaten gebruiken. Zoals gezegd: wie zijn ratio niet kan uitschakelen heeft niets te zoeken bij Cemetery of Splendour. Maar wie dat wel kan, ziet een even aardse als spirituele film over leven en dood, geesten uit het verleden en de bezielende kracht van de natuur.

Ook levert de film impliciet kritiek op de militaire geweldstraditie in Thailand, waar vorig jaar sinds 1932 de elfde militaire staatsgreep plaatsvond. De coupplegers doen er goed aan om de wijsheid op een aan een boom gespijkerd bordje tot zich te laten doordringen: 'Het verlangen naar het paradijs eindigt altijd in de hel.'

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden