In botsing met mijn leeftijd

PlusTheodor Holman

‘Ik voel me nog achttien, hoor.”

Innerlijke tegenstrijdigheden vermeerderen je sentiment onbarmhartig als je ouder wordt; ik weet dat ik geen achttien ben, en ik voel me ook niet als zodanig, maar ik denk wel zo en vergeet daardoor mijn ware leeftijd.

De menselijke geest is er niet op uit je gerust te stellen, maar wil je verwarren.

In het coronatijdperk moet ik mij gedragen naar mijn leeftijd; ik ben voor de jonge buitenwereld te breekbaar.

Zo’n woord alleen al. Alsof ik elk moment als glaswerk in scherven uit elkaar kan vallen.

Voortdurend bots ik onbarmhartig tegen mijn leeftijd aan. Ik mag niet ‘zomaar’ weg, ik moet thuis­blijven, ik mag de kleinkinderen niet zomaar omarmen en kussen, ik mag niet naar mijn vrienden in het ziekenhuis. Uiteraard besef ik dat de kans groot is dat ik sterf als ik ‘C’ krijg. Door mezelf te kooien help ik ook het medisch personeel dat het al zo druk heeft.

Opsluiting blijkt hét medicijn voor senioren. Maar ik wil niet tot oud worden gekneed.

Het merkwaardigste van ouder worden is dat je noodgedwongen een deel van je ambities opgeeft. Jongeren maken onder elkaar de dienst uit – zo hoort dat. Loop je als ­oudere toevallig de apenrots op naar boven, dan word je weggeblazen.

Natuurlijk, ook ik begin de coulissen al te ruiken. Van verzorger word ik straks degene die verzorgd moet worden. Technologie werkt ook niet mee. Misschien is alles makkelijker geworden, maar ik schaam me dat ik sommige zaken niet onmiddellijk doorheb. “Waar moet ik precies op klikken, ­jongelui?”

Kleinzoon maakt een tekenfilmpje en ik begrijp niet hoe hij dat heeft gedaan (“Stop-motion, opa”). Het verschil tussen een toverspreuk en zijn uitleg is bijna weggevallen.

En dan de normale fysieke aftakeling, die me ook al dwingt tot een ander leven.

Ik heb het typische gebit van de naoorlogse generatie; mijn ouders wilden geen bitter meer kennen, maar alleen zoet, en wat gezond was, was vet. Voor hen was overdaad het symbool van vrede. Ik heb nu een overdaad aan pillen om de herinnering aan die tijd levend te houden. Pillen is: onderliggend lijden.

In de nabije toekomst zullen er sterke leeftijdsgrenzen komen. De vrijheid van jongeren wordt uitgebreid, die van ouderen ingeperkt. Als ik iets wil, moet ik het vragen en wachten op een gunstig antwoord.

“Mag ik…”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden