'In al het verdriet en in al de machteloosheid kunnen we elkaar misschien vinden'

Hans Kremers, de vader van de in Panama vermiste Kris, bezoekt vandaag Sven Goedbloed, de Amsterdammer die vijftien jaar geleden zijn zus verloor aan de onherbergzame jungle die Costa Rica met Panama deelt.

Sven Goedbloed. Beeld Suzanne Blanchard

Een moeder van drie jonge kinderen die in de laatste week van haar vakantie plotseling niets meer van zich laat horen, dat klopt niet. 'Het zat me vanaf het begin niet lekker,' zegt consultant Sven Goedbloed (51) over de radiostilte van eind juli 1999. Goedbloed was op dat moment in Spanje met zijn vrouw.

Hoewel het stel nog drie weken vakantie voor de boeg had, pakten ze op 4 augustus het vliegtuig terug naar Nederland - de dag dat Goedbloeds zus ook zou terugkeren na een maand rondreizen in Costa Rica. Geïrriteerd, boos, maar vooral ongerust, vertrok hij. 'Ik wilde op Schiphol zijn om haar op te vangen en héél erg boos op haar te worden, maar ergens wist ik al dat het niet zo zou gaan.' Zijn 34-jarige zus, een gescheiden moeder, was inderdaad nooit aan boord gegaan van het vliegtuig dat haar naar Nederland had moeten terugbrengen.

Verhongering
Twee dagen later zat de toen 37-jarige Goedbloed opnieuw in het vliegtuig, samen met zijn vader richting Costa Rica, bepakt met satelliettelefoons, flyers en T-shirts met afbeeldingen van zijn zus. 'Toen maakten we ons al geen illusies. Natuurlijk, we hadden hoop, maar we zeiden tegen elkaar: waarschijnlijk is ze overleden, maar we zúllen haar vinden - voor haar kinderen, voor onszelf.'

Het vergde alleen al twee dagen om uit te zoeken waar ze had gezeten voor ze aan de jungletocht was begonnen, samen met een Australische toerist die ervaring had met dergelijke hikes. Het bleek om Talamanca te gaan, een streek nabij de grens tussen Costa Rica en Panama waar de jungle zich vele kilometers uitstrekt. Na tweeënhalve week intensief zoeken werd haar lichaam op een klein eiland midden in internationaal park La Amistad gevonden - ze had een gebroken been en was overleden aan de gevolgen van een wondinfectie en verhongering.

Een jaar later werd ook het skelet van de Australische man gevonden, honderd meter van haar vindplaats. Die plek ligt hemelsbreed op zo'n tachtig kilometer van het Panamese Boquete, de plek waar vriendinnen Lisanne Froon (22) en Kris Kremers (21) begin april voor het laatst gezien zijn.

Indianenstammen
Vandaag bezoekt vader Hans Kremers Goedbloed, in de hoop iets op te steken van diens zoektocht. 'Het is een ander land, maar alleen de grens scheidt de gedeelde jungle. De geheimen en gevaren van de jungle zijn mijns inziens dezelfde.' Zijn advies aan de families: werk samen met Buitenlandse Zaken en het Rode Kruis, maar zet tegelijkertijd zelf een informele zoektocht op touw met plaatselijke kenners. 'Je hoeft en moet je niet helemaal overleveren aan de autoriteiten.'

Juist zo'n informeel team onder leiding van een ervaren woudloper die ook bekend is met de verschillende indianenstammen in het gebied, vond het lichaam. 'In de jungle wonen stammen die elk contact met de instanties vermijden, maar zo veel meer weten dan de beste politieagent of helper van het Rode Kruis. Mogelijk hebben zij wel iets betekend voor het team. Ik zal dat team zeker weer benaderen over de huidige situatie, wie weet wat ze nu weer kunnen betekenen.'

Volledig de weg kwijt
'Die jungle is niet te onderschatten. Bepaalde delen worden geëxploiteerd door drugskartels, die kunnen geen pottenkijkers gebruiken. En dan is er nog die onherbergzaamheid: je wandelt tien minuten en je bent écht de weg volledig kwijt.' Er moet nog een fonds worden opgericht waarmee de zoektocht naar de vrouwen bekostigd kan worden, Goedbloed hoopt dat zo veel mogelijk mensen dat fonds willen steunen. Zelf hoopt hij Hans Kremers ook emotioneel te kunnen steunen. 'Hij moet weten dat hij niet de enige is, er zijn meer mensen door deze hel gegaan. In al het verdriet, de frustratie en machteloosheid kunnen we elkaar misschien vinden.'

Hoewel hij zelf na tweeënhalve week zekerheid had over het overlijden van zijn zus, zijn de vragen over de omstandigheden gebleven. Waren de twee verdwaald of zijn ze opgejaagd? En door wie of wat dan? Hoe belandde ze met een gebroken been op dat eilandje? Was de Australische toerist toch minder ervaren dan hij had gedacht? En hoe kon het dat zijn skelet midden in de jungle nog helemaal intact was?

Adembenemend mooi
Tot twee jaar na haar overlijden heeft hij met zijn vader de scenario's doorgesproken. 'Wéér die puzzelstukjes in elkaar passen, die nooit in elkaar gaan passen. Toen zijn we gestopt. We mochten blij zijn dat we haar hebben gevonden, en dat we er een rol in hebben kunnen spelen. Dat heeft ook veel geholpen bij de verwerking van haar dood.'

Ga nooit zonder ervaren gids op pad, benadrukt Goedbloed, en laat in je accommodatie een briefje achter met de geplande route en het aantal reisdagen. 'In het begin ben ik nog wel boos geweest op mijn zus, om haar riskante en onnadenkende gedrag.' Maar drie jaar geleden wandelde hij opnieuw de bewuste route door de jungle, met de drie kinderen van zijn zus en de gids die haar gevonden had. 'Ze was net zo avontuurlijk als ik. Toen ik de plek zag waar ze in de bananenboot stapte om naar de jungle te gaan, snapte ik haar wel. Het was zó adembenemend mooi.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden