Plus

Ilja Reiman: 'Ik leefde als een Rolling Stone'

Ilja Reiman (48) liet Amsterdam begin jaren negentig op zijn grondvesten schudden met zijn illegale feest Multigroove. Nu is er een boek verschenen over zijn leven.

'Ik dacht altijd dat zondagen alleen maar in films bestonden.' Beeld Tammy van Nerum

Zomer 1988. Vanuit Amerika komt via feest­eiland Ibiza een radicaal nieuw muzikaal geluid naar West-Europa: house. De repeterende elektronisch geproduceerde kickdrum lijkt op niets dat al bestond. Radiostations, platenmaatschappijen en media snappen er niks van.

Ook Ilja Reiman, dan 18 jaar oud, is sceptisch over de nieuwste muziektrend. 'Op vrijdagavond waren we in de Melkweg en dj Per draaide. Ik kwam daar voor wat ik gewend was: rock, punk, whatever.'

Repeterende machinemuziek
'Maar hij draaide me toch een vage, repeterende machinemuziek. Dat waren de eerste house- en acidklanken. Ik heb een hele tijd in dat halletje gezeten, kon er effe helemaal niks mee. Ik begreep het gewoon niet,' zegt Reiman in het boek Multigroove, dat Arne van Terphoven van dance-uitgeverij Mary Go Wild over zijn leven schreef.

Toch duurt het niet lang voordat de jonge Reiman ook wordt gegrepen door de dreunende housebeats. Als zijn broer Mikis hem meeneemt naar een illegale houseparty in een oude loods op de Javakade en hem zijn eerste pil geeft, is hij hooked. Dit is alles wat hij wil: housemuziek en feesten. "Ik wist meteen: dit gaat de wereld veranderen. Daar wil ik bij zijn."

In de jaren die volgen blijft Reiman, die geen school heeft afgemaakt en in een coffeeshop in De Pijp werkt, housefeesten bezoeken, vooral in de Mazzo. Hij is verzot op de muziek en de drug die daarbij hoort: xtc.

Razendpopulair
In 1991, als de alsmaar groeiende housescene zich inmiddels heeft afgesplitst in de oorspronkelijke Chicago house en een veel hardere variant, maken Reiman en zijn vrienden plannen voor een eigen (illegaal) feest: Multigroove. De eerste editie in kraakpand De Wielingen in Zuid is een groot succes en trekt 1400 bezoekers.

Reiman groeit in de jaren daarna met Multigroove uit tot een van de belangrijkste gezichten van de ravescene. Samen met zijn vrienden van de coffeeshop organiseert hij illegale feesten in gekraakte loodsen en verlaten fiets­tunnels. De feesten zijn razendpopulair.

Ook mensen als Duncan Stutterheim (ID&T) en Rocco Veenboer (Awakenings) zetten op Multigroove hun eerste stappen in de wereld van de dance, waar ze later allebei als onder­nemer multimiljonair mee zullen worden. Reiman werd dat niet. Zijn feesten en festivals ­bestaan nog steeds, maar zijn zware drugs­verslaving stond een volgende stap in de weg. Sinds zijn achttiende was Reiman geen dag nuchter. 25 jaar lang leefde hij op een dieet van drank, hasj, xtc-pillen en coke. Vooral coke.

Tot u in 2008, zoals u zelf zegt, 'een hartklapper' kreeg. Hoe ging dat?
"Ik had Thaise slaappillen genomen, van het soort waar je een olifant mee onder zeil krijgt. Toen wilde ik toch uitgaan. Daarom nam ik een paar flinke lijnen coke."

"Mijn hart sloeg op hol, ik ging hyperventileren en werd duizelig. Ik dacht dat ik doodging. Toen ik in het ziekenhuis eenmaal aan de hartbewaking lag, heb ik een pak coke uit mijn zak gehaald en ben ik verder gaan snuiven. Toen dacht ik: misschien heb ik wel een klein cocaïneprobleempje."

Wat heeft u toen gedaan?
"Ik heb hulp gezocht. Van een verslavingsarts kreeg ik de diagnose 'zeer ernstig verslaafd'. Hij stuurde me voor drie maanden naar een afkickkliniek in Zuid-Afrika. Daar ben ik afgekickt én verliefd geworden op de vrouw van mijn leven: Catherine. Ik ben nog steeds met haar samen."

Toch kreeg u in 2011 een terugval. Hoe kon dat?
"Ik was bijna twee jaar clean toen ik op mijn eigen festival een paar pillen moest regelen voor vrienden uit Engeland. Toen ik die pillen eenmaal had, kon ik die vrienden nergens meer vinden. In mijn hoofd begon een duiveltje te roepen: "Eén pilletje kan geen kwaad." Toen was het hek van de dam."

"Ik ben naar de dealer gegaan, heb een hotel geboekt en ben de hele week uit mijn dak gegaan. Je denkt dat je minder nodig hebt als je twee jaar niet hebt gebruikt, maar ik zat meteen weer op mijn oude niveau."

De feesten van Multigroove waren een hit vanaf het begin in 1991. Beeld Kamiel Lindhout

Hoe gaat het nu met u?
"Heel erg goed. Ik ben opnieuw afgekickt en nu een jaar clean. Ik woon samen met mijn vrouw en 13-jarige stiefdochter in een dorpje ergens onder de rook van Amsterdam. Heel rust­gevend."

U heeft 25 jaar lang een leven geleid waarin dag en nacht geen rol speelden. Heeft u nu wel structuur in uw leven?
"Structuur is iets dat me vreemd was. Nog steeds heb ik wel dat ik 's nachts ineens een bak energie krijg en creatieve dingen wil doen. Dan ga ik rommelen, plannen maken, ideeën opschrijven."

"Als je je leven lang geen regelmaat hebt gehad, is het lastig om daaraan te wennen. Maar ik merk dat mijn lichaam het fijn vindt, dus ik probeer op normale tijden te slapen."

U organiseert nog steeds Multigroovefeesten en -festivals. Hoe is het om daar nuchter te staan?
"Dat is wel anders, maar ik vind het prachtig. Ik voel me scherp, fit en zie veel meer. Ik neem verse sushi mee en een sapje. Kiwi met sinaasappel, heerlijk. Ik zorg goed voor mezelf."

Dus Ilja Reiman - de godfather van de hardcore - staat met een kiwisapje op zijn eigen feest.
Lachend: "Dat mag je nooit opschrijven, hoor! Ik heb 25 jaar aan mijn reputatie gewerkt, wordt het met één kiwisapje tenietgedaan."

Dan weer serieus: "Wat ik vooral fijn vind aan nuchter blijven, is dat ik de volgende dag met de honden het bos inloop en denk: goh, die zondag bestaat echt. Het is geen sprookje. Ik dacht altijd dat zondag alleen maar in films bestond."

In het boek haalt u geregeld uit naar de huidige dancescene. Er zou nu nergens meer zo'n dik geluidssysteem zijn als vroeger en bezoekers zouden moord en brand schreeuwen op internet als de zeep ergens op is. Bent u een romanticus?
"Vroeger was alles beter, haha. Nee, vroeger was niet alles beter, maar wel heel veel."

Wat wel en wat niet?
"Vroeger waren feesten veel meer ongepolijst. Het was ruiger. We kraakten een loods waar de graffiti op de muur stond en de duivenschijt centimeters dik op de vloer lag. Geluidssysteem erin, mensen oppikken en knallen. Hoe rock-'n-roll kan het zijn? Maar ik had toen nooit tijd om te experimenteren met dingen als de line-up, dat kan nu wel."

Gaat u nog wel eens naar andere feesten dan die van uzelf?
"Laatst was ik op Unpolished van Reaktor, dat vond ik erg vet. Het geluid is hard en hypnotiserend en het is lekker back to basic. Als Ilja nu 21 jaar was geweest en Multigroove was begonnen, dan was het ongeveer zo."

"Veel dj's die daar waren draaiden vroeger ook op mijn feesten. Die oude technohardcore. Niet met een platte gabberkick, maar de industriële gabbersound. Het feest was ook nog in Warehouse Elementenstraat. Daar hebben we in de jaren negentig een jaar lang illegale feesten gegeven met Multigroove."

Uw generatiegenoten Duncan Stutterheim en Rocco Veenboer zijn steenrijk geworden met hun feesten. Baalt u daar soms niet van?
"Spijt is wat de koe schijt. Ik ben voor een duppie geboren, op mijn vijftiende over het hek van een internaat geklommen en heb mijn school nooit afgemaakt. Toen kon ik van mijn hobby mijn werk maken en heb ik jarenlang de gekste dingen uitgehaald."

"Ik heb het leven van de Rolling Stones geleid. Natuurlijk is het weleens confronterend geweest, vooral als ik niet wist hoe ik m'n huur moest betalen. Nu geef ik weer feesten, daar kan ik prima van rondkomen. En ja, natuurlijk had ik multimiljonair kunnen zijn, maar ach: ik heb een goed leven."

Arne van Terphoven: Multigroove, Mary Go Wild, €19,95.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden