Plus Column

Ik wil Parijs niet zien branden

Theodor Holman. Beeld Wolff

Ik wilde dat ik vandaag in Parijs was. Niet omdat ik in een geel hesje mee wil demonstreren of om mijn sympathie te betuigen, ik zou daar gewoon willen rondlopen met de blik van een verslaggever.

Praten met de studenten. (Van wie er gisteren weer 140 werden gearresteerd, naar aanleiding van de onderwijsvernieuwingen die Macron heeft voorgesteld.) Praten met de fanatiekste demonstranten, praten met ouderen van mijn leeftijd die mei '68 nog hebben meegemaakt.

Doen de Nederlandse verslaggevers het dan niet goed? Jawel, ik denk alleen dat ik andere zaken oppik.

Acht jaar geleden werd ik in Parijs uitgenodigd voor een première van een stuk dat ik had geschreven. Na afloop onderhield ik me met de acteurs, hun ouders, vrienden, de technici en ik merkte toen al dat iedereen ongemakkelijk werd als het over de politiek ging.

Een paar weken later ging ik om dezelfde reden naar Rome, en daar merkte ik hetzelfde ongemak. Dat ongemak betrof een combinatie van niet durven zeggen wat je denkt omdat je je eigen conclusies niet aandurft en vrees voor de strenge beoordeling van de groep. (Tussen die twee bestaat trouwens een relatie.)

Het was het algemene wachten tot anderen het voor jou formuleerden. Het is een proces dat me altijd doet denken aan een uitspraak van Marx: 'Het volk schept zich een god en onderwerpt zich daaraan.'

Ik had het idee dat Nederland in die tijd voorop liep. Ayaan en Theo en Pim hadden voor ons die rol gespeeld. In Rome merkte ik de populariteit van Beppe Grillo, en in Parijs hoorde ik dat Marine Le Pen besproken werd als een wond waaraan je niet mag, maar wel wilt krabben. Het noemen van haar naam vond men onbeleefd, zo leek het.

Toen ik afgelopen jaar zowel bij een huwelijk als bij een begrafenis in Parijs was, merkte ik dat het ongemak veranderde in een vorm van vermoeidheid. Men was moe van het verzwijgen, eromheen lopen, niet eerlijk zijn.

Men wilde dat er iets gebeurde, al werd dat nooit rechtstreeks gezegd, maar in zinnen als 'Dit kan toch zo niet doorgaan?' en 'Waar gaat dit naar toe?'. En over Macron hoorde ik toen al: 'Il n'y a pas la lumière à tous les étages'. Hij is niet zo snugger.

Maar ik ben ook bang. Ik wil Parijs niet zien branden.

Daarvoor is de stad me te lief.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden