Column

Ik wil op iemand stemmen die patat met zijn vingers eet

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ik ben een zwevende kiezer. Zie me hangen in de lucht. Een lelieblank wolkje in een ribfluwelen broek.

De ­andere wolken drijven in boogjes om me heen. Ze steken over naar de andere kant van het blauw als ze mij zien. Soms spugen ze naar me. De donzige ellendelingen.

Maar ja, misschien denken ze dat mijn politieke besluiteloosheid besmettelijk is. De andere wolken weten namelijk al heel lang op wie ze gaan stemmen. Ik daarentegen twijfel tussen vijf partijen. Ik twijfel over het algehele aanbod.

Want in feite ben ik helemaal niet besluiteloos. Ik zweef niet omdat ik wil zweven, nee, ik zweef omdat ik nergens een stukje grond zie waarop ik wel zou willen landen.

De vliegtuigen scheren voorbij. Achter de ronde raampjes zie ik de opgestoken middelvingers en de uitgestoken tongen van de mensen die al wel weten wat ze gaan stemmen. Hun middelvingers duwen me nog verder omhoog en niet veel later dobber ik door de stratosfeer.

Zo allemachtig hoog heb ik nog nooit gezweefd. Je zou denken dat je, als je veertig kilometer boven de aarde zweeft, meer overzicht in je leven krijgt, maar niets is minder waar.

Het is een wonderlijke term. Je hoort het overal. Het lijkt bijna een soort geuzennaam te zijn geworden. De zwevende kiezer. Het klinkt best sexy. Ongebonden. Alsof je in een open relatie met Het Binnenhof zit.

Als mijn vrouw thuis komt van werk, doet ze altijd als eerste haar bh uit. Hoe haar uitzonderlijke borsten zich op dat moment voelen, zo zou een zwevende kiezer zich moeten voelen, maar zo voel ik me niet.

Ik zweef niet. Ik verdrink. Ik zweef dus onder water. Een karper zwemt naar me toe en zegt dat ik op de Partij voor de Dieren moet stemmen. De karper wordt weggeduwd door een aal en de aal zegt dat ik op de VVD moet stemmen. De op een slang lijkende vis krijgt een zetje van een dromerig zeepaardje. Het zeepaardje zegt dat mijn stem naar GroenLinks moet gaan. Ik word gek.

Een groepje piranha's eet alle andere vissen op. De grootste piranha heeft een gouden tand en in de tand staan de letters PVV gegraveerd. Op de zeebodem ligt een spons. Ik pak de spons en knijp hem uit. Tijdens het uitknijpen, kreunt de sponsachtige een bondige ode aan de SP.

Ik ben geen zwevende kiezer, ik verdrink. Happend naar lucht wacht ik op een David Hasselhoff of een ­Pamela Anderson. Maar ik wacht al jaren. En hoe langer ik wacht, hoe moeilijker het zal worden.

Ik wil gewoon verliefd worden op een volksvertegenwoordiger. Ik wil op iemand stemmen die patat met zijn vingers eet in plaats van met een vorkje. Ik wil op ­iemand stemmen die niet weet hoe hij of zij een stropdas strikt. Ik wil op iemand stemmen die helemaal niet wil dat ik op hem of haar stem.

Ik wil stemmen op iemand die inziet dat de kiezer niet moet zweven, maar dat het juist de mensen in de politiek zijn die zouden moeten zweven. Zo hoog mogelijk. In een baan om deze prachtige aarde. Ik wil op iemand stemmen die de ozonlaag als een jurk draagt.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden