Plus

Ik Wil Gelukkig Zijn is een fraai portret van Fien de la Mar

"Ik wil gelukkig zijn," zong actrice en cabaretier Fien de la Mar in 1934 in de film Bleeke Bet op een tekst van Jacques van Tol. Het lied krijgt een navrante lading in Annette Apons portret van Fien de la Mar, dat niet toevallig ook Ik Wil Gelukkig Zijn is ­getiteld.

Fien de la Mar in circa 1922.Beeld Jacob Merkelbach

De documentaire portretteert de eerste grote diva in de Nederlandse toneel- en filmwereld als een wervelwind, die mensen met zich meesleurde en afstootte, waarna ze in 1965 op 67-jarige leeftijd eenzaam en verbitterd zelfmoord pleegde door uit het raam te springen van haar huis in de Beethovenstraat.

Een tragisch einde van een leven, dat in Ik Wil Gelukkig Zijn wordt opgeroepen aan de hand van foto's, filmfragmenten en citaten van De la Mars tijdgenoten.

Natuurtalent
Omdat deze tijdgenoten ook niet het eeuwige leven hadden, worden hun opmerkingen, afkomstig uit Jenny Pisuisses in 1982 verschenen boek over De la Mar, voorgelezen door acteurs uit deze tijd. Er doemt een beeld op van een natuurtalent.

Zelf begreep ze waarschijnlijk nauwelijks wat er gebeurde, maar ze overrompelde elke zaal. Seksuele aantrekkingskracht en sensualiteit speelden een rol, maar De la Mars toneelspelende tijdgenoot Jan Willem Hofstra doet haar tekort met zijn bewering dat erotiek de essentie was van haar optreden.

Ik wil gelukkig zijn (****)
Regie Annette Apon
Te zien in De Balie, Eye

Fien de la Mar in Hoe Het Hoort, circa 1940-1941.Beeld -

Goed voor de mythevorming
Er was meer, veel meer: De la Mar kon alles spelen, van tragisch tot komisch, waarbij ze de indruk wekte dat ze niet speelde, maar dat een personage bezit van haar nam.

Dat alleen een handvol films nog getuigt van haar talent, terwijl ze in haar toneelvoorstellingen pas echt op haar toppen speelde (als we de recensies mogen geloven), is jammer, maar goed voor de mythevorming.

Eenzaam
Het is geen mythe dat diep in de diva altijd iets knaagde, waardoor ze zich onderdompelde in alcohol. Dat leidde tot enorme stemmingswisselingen. Door haar onvoorspelbare ­gedrag werd ze steeds eenzamer.

"Ze was een vlam, losgewaaid van het vuur. Ze brandde zichzelf op," citeert Apon een gedicht van Slauerhoff aan het einde van het fraaie, inlevende portret.

Een minpunt is dat Johanna ter Steege in een paar scènes in de huid kruipt van De la Mar. Onnodig, want tegen de foto's en filmfragmenten van De la Mar valt niet op te ­acteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden