Plus

'Ik wil geen longontsteking voor jouw kunst'

Op verzoek van kunstenares Marieke Schoonder­beek verblijft Arnon Grunberg 10 dagen op het eiland Lanzarote. Op deze plek schrijft hij daar dagelijks over.

Arnon Grunberg Beeld Oof Verschuren
Arnon GrunbergBeeld Oof Verschuren

De wollen deken ruikt naar natte hond, de eekhoorn, een cadeau van mijn vriendin, is een sponsje geworden; ook stoïcisme kent grenzen. Het is half zes in de ochtend, overal regen, ik probeer de voor mij in de ruïne gebouwde slaapcabine te verlaten.

De houten luiken die dienstdoen als deuren zijn door het vocht gaan uitzetten. Een toerist zou zeggen: zo had ik mij Lanzarote niet voorgesteld. Maar ik ben geen toerist, ik ben de goedaardige, tijdelijke kolonist.

Niet piepen, de Europeanen die in de 19de eeuw in het westen van Amerika naar goud zochten, hadden het moeilijker. Men moet zich de frontier mentality eigen maken, al is die mentaliteit in verlichte kringen niet populair.

De mens moet geen overwinnaar meer zijn, hij moet goed zijn. Nu ik als overwinnaar van de natuur jammerlijk heb gefaald, wil ik best weer goed zijn, maar eerst droog worden. Ook de goede mens heeft zo zijn prioriteiten.

Ik bel Eva Pel, die als artistiek onderzoeker verbonden is aan dit project en die er ook op toeziet dat ik niet verhonger. De eerste stap is in een ruïne wonen, de volgende stap is voorzichtig zelf gaan jagen.

Volgend jaar, dan ook naar goud zoeken, wat de meeste mensen op metaforische wijze al doen. Merkwaardig genoeg heeft het woord 'gelukszoeker' een pejoratieve betekenis gekregen. Het geluk moet een geboorterecht zijn. Nee, de frontier mentality is nergens ­populair.

Eva komt, ze kijkt en zegt: "Ik ga je evacueren."

In het donker zeulen we mijn koffer de berg af. Dat heet: strategisch terugtrekken.

In het bungalowpark belt kunstenares Marieke op. Ze verklaart: "Ik breng je terug naar je huis."

Ah, de kunstenaar is een dictator. Ik antwoord: "Noem me een lid van de patatgeneratie, maar ik wil geen longontsteking voor jouw kunst."

Mijn eerste surfles gaat beginnen. Ik wil de surfende kolonist zijn. Vrij naar luitenant-kolonel Bill Kilgore die in Apocalypse Now - een film die men zeer regelmatig zou moeten zien - verklaart: "Als ik zeg dat het veilig is om te surfen, dan is het veilig om te surfen."

Van de Vietnamoorlog naar het vooroorlogse tijdperk anno nu. Mijn surfleraar heet Jerry en komt uit Australië. Zijn hoofd bestaat uit strohoed, zonnebril, een allesoverweldigende neus en wat plukken geel haar. Hij is vermoedelijk stiekem ook zanger.

Jerry kijkt me twee seconden aan en zegt dan:

"Ik ga van jou een surf dude maken."

(Wordt vervolgd)

Lees ook deel 1 -> Grunberg als de vriendelijke kolonist op Lanzarote
En deel 2 -> Het huis blijkt een ziek lichaam

De tijdelijke kolonist wordt geëvacueerd. Beeld Eva Pel
De tijdelijke kolonist wordt geëvacueerd.Beeld Eva Pel
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden