James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ik weet dat ze niet op vakantie gaan, maar ik vraag het toch

PlusJames Worthy

De buurman zet een zware koffer op de stoep.

“Gaan jullie op vakantie?” vraag ik. Nog voor hij antwoord kan geven, trakteer ik hem op een knuffel. Ik weet dat ze niet op vakantie gaan.

“We gaan een tijdje uit elkaar,” zegt hij.

“Wat is een tijdje?”

“Dat is wat we tegen de kinderen zeggen. Voor altijd klinkt verre van kindvriendelijk. Een tijdje klinkt als hoelang je in de rij moet staan voor een pretparkattractie.”

“Maar het is dus voorgoed?”

“Ja, hoor. De koek is op en ik vertik het om tot mijn dood de kruimels op te blijven likken. Het was zo gek. Natuurlijk ging het al een tijdje niet zo heel denderend, maar ik werd een keer wakker en toen wist ik het. Ik voelde niets meer. De verdoving die ze me twaalf jaar geleden toediende door naar me te lachen, was opeens uitgewerkt.”

“Ik hoorde jullie laatst wel nog vrijen. Ik deed mijn best om jullie niet te horen, maar er was geen ontsnappen aan de geluiden die van boven kwamen. Ik hoorde vooral jou, man.”

“Het deed gewoon pijn. Vroeger konden we niet van elkaar afblijven. Ik kon alleen maar aan haar denken tijdens de seks. Toen kwam er een periode waarin ik aan andere vrouwen dacht, maar het laatste jaar denk ik aan niemand tijdens de seks. Weet je hoe eng dat is?”

Ik kijk naar de stickers op zijn koffer. Aruba, Peru, Sri Lanka, Canada, Egypte, Nieuw-Zeeland.

“Wat moet dat een eenzaam gevoel zijn, buurman. Alsof je lul patience speelt.”

“Maar het ergste vind ik dat ik het gevoel heb dat mijn hart een spelletje met mij heeft gespeeld. Waarom vertrouwen mensen het hart zo? Volg je hart, luister naar je hart. Nou, dat heb ik gedaan. Ik trouwde tien jaar geleden met de vrouw van mijn dromen. Jij was erbij. Dat was de mooiste dag ooit, toch?”

“Die trouwpicknick in het Vondelpark was fabelachtig. Ik heb nog gefrisbeed met je vader. Ik dacht dat jullie voor altijd bij elkaar zouden blijven.”

“Het hart is niet te vertrouwen. Het hart is een weerman. Ik weet nog dat ik vroeger naar mijn vrouw keek als ze in slaap was gevallen op de bank. En dan keek ik naar hoe ze ademde. Hoe haar buik op en neer ging. Weet je wat ik het laatste jaar voelde als ze ademde? Tegenwind! Haar adem was in tegenwind veranderd. En andersom was dit ongetwijfeld ook het geval. Soms kwam ik thuis na een dag werken en dan keek ze naar me alsof ik een inbreker was.”

“Waar ga je nu heen?” vraag ik.

“Ik heb een huurhuisje gevonden in de buurt van het Hoofddorpplein. 53 vierkante meter. Ik heb drie slaapbanken gekocht bij die Zweedse meubelpooier. Voor als de kinderen bij mij blijven slapen, weet je wel?”

Hij gooit de koffer in zijn bakfiets, slaat drie keer op zijn borst en fietst weg.

Op de trap kom ik de buurvrouw tegen. Haar ogen zijn nog krokant van de tranen. Ik geef haar een knuffel.

“Hij gaat even op vakantie,” zegt ze.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden