PlusColumn

Ik was die avond de excuusrapper

Massih Hutak Beeld Robin de Puy
Massih HutakBeeld Robin de Puy

Een jongensdroom kwam uit: ik trad op in het Amsterdamse theater waar ik al jaren kom om mijn helden te zien spelen. Nu stond ik daar met mijn eigen elektronisch dansbare, sociaal-maatschappelijke hiphopnummers grapjes te vertellen over een partytent.

Hiphop in het theater? Jazeker. Ik sta regelmatig op het toneel en ben gaan houden van publiek dat zit en geconcentreerd luistert naar mijn teksten, hoezeer de muziek ook uitnodigt tot dansen. Bovendien zou ik het Nederlandse theaterpubliek beledigen met de aanname dat rappen in het theater anno 2017 een ingrediënt is voor een cultuurschok.

De presentator kondigde mij aan en zei dat er gedanst mocht worden. Na mijn eerste nummer vertelde ik meteen dat dansen zeker een optie was, maar absoluut geen plicht.

Een mevrouw riep vanuit haar stoel dat ze naar mijn teksten luisterde en dat het allemaal goed kwam. Ik gaf haar een luchtkus. Op een zeker moment vertelde ik zelfs in alle kwetsbaarheid dat ik door de felle lichten bijna niemand kon zien en dat ik daardoor dus niet van de gezichten kon aflezen wat er werd gevonden van mijn liedjes, maar dat het applaus na elk nummer hartverwarmend was - waarna een nog groter applaus volgde.

Mijn odes aan Tupac en Maarten van Roozendaal vielen perfect op hun plaats. Bij het laatste nummer had ik een vol theater op de been gekregen dat klappend in hun handen, zonder dat ik daar expliciet om vroeg, samen met mij de tent afbrak.

Ik heb nog nooit zoveel vlinders in mijn buik gevoeld als toen. Geen cultuurschok, wel een prachtig resultaat van artiest en publiek die elkaar wisten te verrassen en te veroveren. Althans, zo ging dat in mijn hoofd.

Maar er was wel degelijk gecultuurschokeerd. ­Volgens de directrice had ik mensen beledigd door mijn hang naar interactie. Een riedel aan theaterwetten werd mij uitgelegd, alsof ik nul podiumervaring heb.

Een onsamenhangend verhaal dat neerkwam op: kom niet met je hiphopfratsen in ons klassieke theater. Tot slot een warrig betoog over 'de vele culturen in Nederland (WTF?!) die langzaam allemaal een plek moeten krijgen in het theater' en dat ik daarom die bewuste avond daar optrad. Ik was een excuusrapper. Maar wel eentje die de zaal plat speelde.

Nee, mevrouw, ik was er omdat ik een verdomd goeie performer ben die met zijn beide benen meer in de samenleving staat dan u en de uwen bij elkaar. Een rapper die u meer kan vertellen over theater dan u hem over hiphop. Want als íéts cultuur definieert dan is dat hiphop. Ik wilde weglopen, maar moest van haar blijven omdat ze zich anders lullig zou voelen.

Gelukkig is het mijn verantwoordelijkheid als ­artiest om te knallen op het podium en niet om mensen comfortabel en gezellig nog dieper in hun desillusies te masseren.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden