Plus Column

Ik was compleet gebroken, vanwege een boek!

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn succesvolle debuutroman De Belofte van Pisa. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

Beeld Wolff

De verplichte literatuurlijst op de middelbare school is de afgelopen tijd vaak het punt van discussie geweest. Kluun: "Het gaat dus om het idee dat sommige titels verboden zijn. Alsof iemand tegen mij zegt: je mag geen Pink Floyd luisteren of soul of dance. Alleen rock is toegestaan. Absurd. Laat jongeren zelf ontdekken wat hun aanspreekt en verbreed daarvoor het terrein."

Christiaan Weijts ging een stap verder: "Altijd weer Max Havelaar, die afgrijselijke monumentale baksteen die een effectief moordwapen is voor elk sluimerend vonkje literaire interesse. Fuck de canon."

In de onderbouw van de middelbare school ontwikkelde ik een vurige fascinatie voor machthebbers. Ik las biografieën van Napoleon, Hitler en Saddam Hussein - het favoriete fictieboek van de wrede heerser van Bagdad was Hemingways De Oude man En De Zee, als kind werd ik nogal opgewonden van dat soort weetjes.

In de bieb in de Tolstraat kwam ik een briljant boek tegen dat ik graag wilde lezen maar vanwege een leeftijdsgrens verdomme niet mocht lenen: Dictator Voor Beginners met als ondertitel: Hét Handboek Voor Tirannen In Spe. Misschien is het wel beter dat de bibliothecaresse zo streng was, anders zat ik nu wel in het beschaafde Raqqa.

In de bovenbouw begon ik mij meer voor fictie te interesseren. Brouwers, Giphart, Zwagerman, Koch, Kluun, Wieringa, Vuijsje, zij hebben mij literair opgevoed. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ik Kluuns Komt Een Vrouw Bij De Dokter Las. Alle meisjes in mijn klas raadden mij het boek aan en vertelden dat ik zakdoekjes in de buurt moest hebben tijdens het lezen. "Zakdoekjes," zei ik terwijl ik lachte, "Ik ben geen mietje."

Iedere pagina die ik omsloeg vanaf de helft van het boek, begon mijn hart sneller te bonzen, terwijl die van de hoofdpersoon juist vertraagde. Soms plakten de pagina's aan elkaar, door de tranen. Toen ik het boek uit had, lag ik jankend en naar adem happend op de koude vloer van mijn zolderkamer. Ik was compleet gebroken. Vanwege een boek!

Ik pakte mijn mobieltje, belde een jeugdvriend met wie ik lange tijd ruzie had en vertelde stotterend dat het mij speet. Dat het leven te kort is voor stom gelul en dat we vooral veel plezier moesten hebben want plezier is het h-h-h-hoogste goed.

Met alle respect, dat hebben de boeken van de Grote Drie vooralsnog niet met mij gedaan. Hoe vaak ik ze ook herlees. Hoezeer ik de stilistische vaardigheden van de heren waardeer. Als leerlingen na het lezen van welk boek dan ook een stuiterende zin in het leven én in het lezen krijgen, is de vraag of het boek 'literatuur' is of niet, volkomen overbodig.

Leraren zouden leerlingen geen enkel boek mogen verbieden - tenzij het Abou Jahjah's boek is.


m.bouzamour@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden