Ik voelde dat iets niet klopte, daarom was ik terughoudend

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor HolmanBeeld Wollf

Koning fietst en valt. Het staat op een filmpje in de Whatsappgroep 'Familie.'
Alle opa's en oma's appen variaties op de uitdrukking 'vallen en opstaan'.

In de Van Breestraat stierf in 1958 Dirk. Zijn ouders kwamen mij - ik was vijf - op mijn verjaardag zijn fietsje brengen.

Ik wist toen niet precies wat dood was, maar voelde intuïtief aan dat er 'iets' aan het fietsje niet klopte en daarom reageerde ik waarschijnlijk wat terughoudend.

Ik vond de fiets ook te mooi om van vreemden te krijgen.
Mijn ouders - zo hoorde ik later - wisten ook niet hoe ze moesten reageren. Mijn vader had geld geboden, maar dat wilden Dirks ouders niet.

Ik kan me niks meer van Dirk herinneren. Er is een fotoboek waarin één foto van Dirk en mij staat. Daaronder de zin in het handschrift van mijn moeder: 'Hier Theodor en Dirk. Dirk is gestorven aan een gaatje in zijn long.'

Ik schijn ook kleren van Dirk te hebben gekregen; die heeft mijn moeder wel aangenomen maar me niet aangetrokken.
De jarenvijftigblues.

Dat fietsje herinner ik me goed, althans: ik herinner me mijn vader die me vasthield aan mijn capuchon en schreeuwde: "Trappen, sturen, trappen, sturen." Ik schreeuwde dat ook tegen Koning toen hij fietsen leerde.
Op diezelfde vijfde verjaardag kreeg ik ook een step. Die vond ik mooier dan die fiets. Steppen kon ik meteen.

Maar ik viel steeds.
En op de fiets viel ik ook voortdurend.
Mijn ouders begonnen zich er ongerust over te maken.
Mijn vader rende soms met me mee als ik stepte, maar kon niet ontdekken waarom ik constant viel.

Toen besloten ze een dokter te consulteren, en die ontdekte dat mijn oog-handcoördinatie niet goed was.

En aldus werd ik onderdeel van een onderzoek van iemand die wilde promoveren op jongens en meisjes met oog-handcoördinatiestoornissen.
Dat onderzoek duurde drie jaar. Ik kreeg een belachelijke bril en een speciale pen (want inmiddels moest ik leren schrijven en ik bleek dat niet goed te kunnen) en kreeg extra schrijflessen van juffrouw Balk.
Maar ik bleef vallen - al werd het allengs minder.

En nu valt Koning en even slaat mijn hart een tel over.
"Valt hij vaak?" vraag ik aan mijn dochter.
"Nee, gewoon, hij is een jongen... wild."
"Toch in de gaten houden, hoor."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden