'Ik vind het lekker om te huilen'

'Ik ervaar de liefde nu zo sterk, dat ik me bijna zorgen maak. Jezus, zou er nog meer zijn?' Foto Jan van Breda

60 minuten: Giel Beelen
Giel Beelen (32), jaren de dwarse dj die niet ouder wilde worden dan 28, verlangt naar het vaderschap en oud worden. Van 'een lapzwans in de liefde' werd hij ­'Romeo'. 'Ik voel voor het eerst dat een ander je bestaansreden kan zijn.'

Er is steeds minder van je te zien, Giel.

''Op de televisie, bedoel je?''

Nee, je haar hangt over je voorhoofd, er staat een grote zwarte bril op je neus, en de rest van je gezicht gaat schuil onder baardhaar. Freud zou er het zijne van hebben gedacht.

''Want ik verhul mezelf? En dus ik schaam me voor mezelf?''

Zo'n soort theorie, vrees ik.

''Dan zou ik tegen meneer Freud zeggen: beste man, fuck off, je moet niet alles willen analyseren.''

En als ik zeg dat ik met jou wil praten over innerlijke groei?

''Dat klinkt wel cool, doe maar.''

Welke kwestie in je leven heeft je het diepst geraakt?

''Daar kan ik kort over zijn. Het overlijden van mijn vader, twee jaar geleden. Je beseft wel dat mensen doodgaan, maar je vader... da's godsamme onverteerbaar. Zo'n lieve man, zo'n harde werker. Hij zat bij een wasserij. De familie Beelen is een echte wasserijfamilie, weetjewel, waar ziekenhuizen en bedrijven terechtkunnen. Mijn vader was een olijke vent, altijd pretoogjes, ondanks dat-ie dag en nacht bikkelde. Van' s morgens vroeg tot 's avonds laat knallen: ik heb dat niet van een vreemde.''

Was er ruimte voor emoties in zijn leven?

''Weinig. Nou ja: níet. In dat opzicht heb ik nul komma niks van hem weg. Ik huil juist heel veel, ik vind het lekker. Ik ben een vrouw, zeg maar.'' Kijkt weg. ''Ik heb mijn vader nooit zien huilen.''

Je zegt het alsof er aanleidingen genoeg waren.

''O, zat. Ik heb er op een gegeven moment voor gezorgd dat mijn ouders uit elkaar gingen. Omdat ik als puberaal figuur dacht: jongens, ik vind dat jullie niet leuk met elkaar omgaan, en ik ga het lekker op scherp zetten. Daar hou ik wel van. Zestien was ik, mijn broer en zus waren al het huis uit. Het punt was dat mijn vader en moeder heel koud in de omgang waren. De één kwam thuis, maar in de kus die ander kreeg zat geen enkel gevoel meer. Het waren kille handelingen, waarvan ik getuige van moest zijn. Dat stak me.''

Hoe zette je het op scherp?


''Ik zei: ik ben weg, ik wil hier niet langer tussen zitten, zoeken jullie het maar uit. Dat was een actie, jongen! Daardoor moest er wel iets gebeuren, hoppa. Uiteindelijk is dat goed geweest: mijn moeder ging twee, drie maanden moven en daarna zijn mijn ouders tot elkaar gekomen als nooit tevoren. Helemaal te gek. Tot het eind aan toe, totdat mijn vader stierf.''

Wat gebeurde er met hem?

''Longkanker. Binnen een paar maanden was het over. Heftig, maar ik heb heel goed afscheid van hem kunnen nemen. Euthanasie, dat heeft iets makkelijks. Nou nee, iets overzichtelijks. Je kunt het moment intens beleven. Ik voelde me gezegend. Het was mooi, het was bizar. Er is een dokter, er is een naald, en dan zie je langzaam het leven uit iemand wegtrekken. Typisch mijn vader: hij bleef tot op het laatste ogenblik grappen maken.''

Opverend: ''Wacht even: ik heb hem wel degelijk een keer zien huilen. Op het definitieve moment. Waarom heb ik dat verdrongen? Gottogot, zeg. 'Zorg goed voor je moeder,' zei hij tegen me. 'Pas op haar. Maar niet te veel'. Mooi is dat; niet te veel. Heel verstandige man. Hij bleef ook zo netjes. Ik zal nooit vergeten dat hij op de valreep de dokter bedankte. En dan houd je zijn hand vast, en verslapt zijn greep, en ben je ademloos.''

In hoeverre ben je sindsdien veranderd?

''Ik zag dat het zomaar afgelopen kon zijn. Knal. Het versterkte mijn levensvisie dat ik niet oud zou worden, en dat ik dus zo snel mogelijk alles, álles uit het leven moest halen. Het heeft mij altijd rust gegeven om te denken dat het bij 28 jaar zou ophouden. Ik vond het ook leuk om dat op de radio te spammen. Mensen werden daar boos om, anderen zeiden dat ik op die manier zou doordraaien. Maar ik leef nog steeds to the max, terwijl ik de 28 al lang voorbij ben. Als ik hier straks de deur uitga... ach, er mag rustig een vrachtwagen over mij heen rijden. Er staat niks meer op mijn lijstje dat ik nog had willen doen.''

Ben je gestopt met roken na je vaders dood?

''Hij zei: 'Je hoeft je leven niet te veranderen omdat ik toevallig doodga aan longkanker.' Maar ik ben gekapt. Misschien vooral omdat ik boos werd op mijn eigen verslaving. Vorig jaar zat ik in het Glazen Huis voor de 3FM-actie Serious request. De afspraak was dat we een week niet zouden eten én roken. Dat werd meteen een ding. Het klinkt naïef, maar ik had me nooit gerealiseerd dat ik een junk was. In mijn hoofd hoorde ik stemmetjes: 'Roken, Giel, roken, roken, roken!' Toen dacht ik: god­samme, ik ga over mezelf, en als ik niet wil roken, rook ik niet. Sinds die week heb ik niet één sigaret meer aangeraakt.''

Hoe staat het met die andere verslaving: aandacht?

''Mensen denken dat ik een mediageil typetje ben. Valt mee. Radio maken is voor mij genoeg, basta. Maar als ik 's morgens voor die microfoon bezig ben, hoort er iets te gebeuren. Niks voorbeeldfunctie, niks keurig het midden houden, gewoon bam. Dan moet er emotie zijn, dan moeten luisteraars meegenomen worden, dan moet ik aandacht trekken. Aandacht trekken is mijn vak.''

Heb je ooit psychisch in de knel gezeten?

''In mijn vorige relatie, ja, met Marisa. Het was niet gelijkwaardig, en niet gelijkgestemd. Mijn probleem is dat ik door en door radio ben, en dat moet je partner wel trekken. Ik heb niet zomaar een baantje, een hobby, het is echt een fucking léven. Daar is het, denk ik, op stukgelopen. Ik was een lapzwans in de liefde, dat ben ik bij de therapeute wel gaan inzien. Die maakte een vergelijking tussen mij en de Rolling Stones: 'Jij komt in conflict met jezelf, omdat je altijd maar scherp en kritisch wilt blijven, per se rebel wilt zijn'.''

En dat wordt op enig moment pathetisch.

''Bijna wel. Of gewoon: wel. In de gesprekken met die psych viel vaak de term rock-'n-roll. Zo leef ik, maar als je dat de hele tijd doet, dwangmatig, is het op den duur ontzettend burgerlijk. Dat vind ik onwijze inzichten.''

Zette jij er een punt achter of Marisa?

''Zij was er wel klaar mee. Dat wil zeggen: ze wilde het testen; een tijdje uit elkaar gaan en zien hoe dat zou zijn. Toen zei ik: goed, maar dan ga ik niet thuis op je zitten wachten. Het leek me gaaf om eens iets te doen dat eigenlijk helemaal niet in me zit, en dat is...''

...rondneuken.

''Exact. Nou, ik kan het dus niet, en dat vind ik verdomd jammer. Ik kan niet rondneuken, no way, echt niet, omdat ik toch, nou ja, ik krijg dan gevoelens, en dat is bij die ander lang niet altijd het geval en dan voel ik me misbruikt, en... ach man, het was een vreselijke periode.''

Het lukte Giel Beelen niet om wild te zijn?

''Totaal niet. Als puntje bij paaltje kwam, dacht ik: neeneenee, dit moet ik dit meisje niet aandoen, en mezelf ook niet. Ik vind dat je je lichaam niet zomaar aan iemand moet schenken. Dat is niet niks, hoor. Ik ben nooit zo van de plastische handelingen geweest; ik ben echt van de liefde bedrijven. Op het moment dat dat allemaal tot me begon door te dringen, ontdekte ik Guilia. Dat was een openbaring. On-ge-lo-fel-lijk!''

Hoe verliep jullie ontmoeting?

''Ik zat naast haar in een vliegtuig van Barcelona naar Amsterdam, anderhalf jaar geleden. Het goeie was dat ze direct zei: 'Je hebt geluk dat je naast mij mag zitten'. Alles wat ik normaal meemaak, werd in één keer op z'n kop gezet. Daardoor ontspande ik. Dus wij maar lullen, lullen, lullen. Ze bleek balletdanseres te zijn. Ik heb zelf ook jaren op ballet gezeten. Zwanenmeer, Notenkraker - de hele klassieke rimram. Maar in de tijd dat ik werd toegelaten tot het conservatorium, was radio al een veel grotere passie geworden.''

''Bij aankomst op Schiphol dacht ik: nu moet je laten blijken dat je haar echt héél leuk vindt. Dus ik werd Romeo. Aan het eind van de vlucht gaf ik haar een handkus. Dat was een moment, jongen. Oe, oe, oe! Ze zou me dezelfde avond nog mailen, maar nee hoor, niente, ik dacht dat ik gek werd. De volgende dag kwam ze over de brug.''

''Ik weet nog dat we in het begin een keer bij mij op de bank zaten toen Marisa aanbelde. Ik deed open, zag haar, schudde nee, deed de deur weer dicht. Gênant. Marisa wist meteen: hij is tot over zijn oren, ze had me nog nooit zo gezien. Terwijl zij wilde dat we even uit elkaar gingen. Dat was het verneukeratieve.''

''Ik ervaar de liefde nu zo sterk, dat ik me bijna zorgen maak. Je kent dat wel: jezus, zou er nog meer zijn? Blijkbaar heb ik geen idee van wat er tussen mensen kan gebeuren.''

De dood van je vader, een nieuwe liefde - hoe beïnvloeden zulke gebeurtenissen je manier van radio maken?

''Er is een bepaalde rust in me gekomen, ik loop niet meer mee met de meute. Toen ik vijf jaar geleden met de Ochtendshow begon, was ik zo bijdehand daar niet te gaan zitten met een paar lachzakken naast me. Maar voor de rest conformeerde ik me behoorlijk aan wat luisteraars verwachten als ze 's ochtends de radio aanzetten: je belt eens een ster wakker, je doet wat shownieuws, blablabla. Terwijl ik veel gelukkiger werd van een jongen die uit een boom was gevallen.''

Huh?

''Human interest, bedoel ik. Diepere dingen. Vandaar ook dat ik naar Oeroezgan wilde om een week uit te zenden vanaf Kamp Holland, compleet met Nederlandse soldaten in de Ochtendshow.''

''Nu we zo zitten te praten, realiseer ik me pas dat al deze veranderingen van de laatste twee jaar zijn. Er wordt me een patroon duidelijk. Ik ben op zoek naar echtemensenverhalen. Op mijn site heb ik bijvoorbeeld duizenden mensen verzameld die ik ergens over aan het woord kan laten. 'Ik ben Piet, ik ben bakker, ik kom uit Heerhugowaard, en ik hou van koeien.' Als er op een dag iets in het nieuws is met bakkers, of met koeien, dan bel ik Piet, en vraag ik of hij kan uitleggen wat de shit is.''

Waarom ben je zo verslingerd aan radio?


''Omdat er fantasie voor nodig is. Hoe komt het dat mensen zo vaak zeggen dat ze het boek beter vonden dan de film? Zo werkt radio ook. En radio is een vriendje dat altijd bij je blijft, of je nou aan het behangen bent, in de auto zit, seks hebt, stofzuigt... Ik vind dat romantisch.''

''De vader van mijn buurjongen werkte bij de radio. Toen ik erachter kwam, ging ik luisteren naar dat kastje en dacht ik: wow, magie! Ik begon stiekem nachtenlang te luisteren. Het liefst naar praatzenders: mensen horen, mensen op mijn netvlies toveren, prachtig. Ik dacht: ooit zal ik het mannetje van de radio zijn, al is het maar om de koffie in te schenken of op het knopje van de jingles te drukken; dan ben ik gelukkig.''

Wat is je missie?

''Ik wil vasthouden wat ik heb.''

Klinkt conservatief.

''Is het ook. Maar ja. Toen ik achttien was, leek een eigen ochtendprogramma me het walhalla. Uiteindelijk kréég ik dat ochtendprogramma. Nou, ik kan je vertellen: de eerste maanden vond ik het vreselijk. Ik was niet scherp. Ik maakte mijn eigen droombeeld niet waar. Later werd ik wakkerder, kwam het ritme, ging het swingen. En nu wil ik niks anders.''

Kun jij je in anderen verplaatsen?

''Ik denk 't wel.''

Verplaats je eens in een tegenstander van Giel Beelen. Wat kun je tegen hem hebben?

''Dat Giel Beelen geforceerd op zoek is naar gevoel. Dat Giel Beelen niet geïnteresseerd is in nuances. Dat Giel Beelen provoceert om het provoceren. Dat hoor ik geregeld, en dat kan ik niet totaal onzinnig noemen. Ik wil iets losmaken bij mensen, en om dat voor elkaar te krijgen, laat ik de grijstinten, de mitsen en de maren weg. Ik leg alles onder het vergrootglas.''

Laatst knalde je een dubieuze opinie de ether in.

''Het ging over de miljoenennota, en het enorme bedrag dat het kabinet uitgaf aan vluchtelingenhulp. Ik riep iets in de trant van: godsamme, en dat terwijl ik weet niet hoeveel Nederlanders elke dag naar de voedselbank moeten. Ordinair van me.''

Dat lijkt op een dubbele moraal: het ene moment zit je in het Glazen Huis, het andere moment klaag je over de kosten van vluchtelingen.

''Je kunt óók zeggen dat ik mezelf was. Ik vind dat je onderbuikgevoelens moet uitspreken, anders gaan ze opborrelen en op den duur exploderen. Maar als ik er nu over nadenk, weet ik: totale onzin. Je leert.''

Je kunt over jouw werk ook zeggen: het is in de kern keiharde commercie, het draait om luistercijfers, reclame, poen.


''Voor mij niet. Het gaat misschien ver, maar ik zeg het gewoon: ik ben een kunstenaar. De meeste kunstenaars hebben geen idee dat ze miljoenen waard zijn. Ik wel. En dat zeg ik zonder te beweren dat ik een Rembrandt ben, die zelf het hele doek volschildert. De kleuren worden óók aangebracht door mijn columnisten, door bellers, door de sound. Ik voeg dat samen. Maar goed, ik weet best welke belangen er spelen.''

Hoe redelijk vind je het dat op jouw bankrekening jaarlijks drie keer de Balkenendenorm wordt bijgeschreven?

''Ik vind het waanzin, ik had het ook voor niks gedaan. Dat meen ik uit de grond van mijn hart.''

Je hebt niet onderhandeld over dat salaris?

''Eh, tuurlijk wel. Maar de marktwaarde wordt niet door mij bepaald. Die groeit, en dan ga je daarin mee. Maar bij de commerciëlen had ik er meer uit kunnen halen.''

Wat doe je als zo'n station zich meldt, de garantie biedt dat je op dezelfde manier radio mag maken en je anderhalf keer zo veel geld toeschuift?

''Ik zou liegen als ik zeg dat het dan geen optie is. Maar ik moet nog zien dat ze me de ruimte geven net zo veel nieuwe muziek te draaien. Voor mij is het essentieel dat talent een podium krijgt.''

Je hebt de stap naar televisie gemaakt. Kom je daar uit de verf?

''Nee. Ik heb naaktinterviews gemaakt, en wat andere dingen, maar tv is gewoon niet mijn medium. Eigenlijk wist ik dat al lang. Maar de Vara oefende druk op me uit. Op een gegeven moment denk je: oké, waarom niet? Nou, omdat televisie een totaal opgefuckte situatie is, en het vrijwel onmogelijk is om daar jezelf te zijn. Op de radio kan dat ook niet één-twee-drie, maar míj lukt het. Op professioneel vlak wil ik het hier voorlopig bij houden. Het is vier uur per dag hè. Laat het in godsnaam genoeg zijn.''

En persoonlijk?

''Ik blijf leven alsof iedere dag mijn láátste dag is, maar... nou ja, laat ik het maar bekennen: sinds een tijdje voel ik de behoefte om ouder te worden.''

Geen 28, maar 48?

''Nog ouder. Honderd, als het kan.''

Wil je kinderen met Guilia?

Verlegen: ''Ik denk het wel, ja. Tjonge, ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen. Ik voel voor het eerst in mijn leven dat een ander mens je bestaansreden kan zijn, dat een relatie nog belangrijker is dan radio. Guilia voelt als de ideale drug; ik heb me nooit eerder zo tof gevoeld.''

Als je nu naar buiten loopt, en er dendert een truck over je heen, wat moet er dan in je in memoriam komen te staan?

''Dat hij bijna niets liever deed dan voor die microfoon zitten, en dat hij altijd zichzelf bleef. Misschien nog wel het meest in de laatste fase van zijn leven. En dat-ie precies toen in Het Parool riep: 'Juist doordat ik durf te veranderen, blijf ik het meest mijzelf.''

(TEKST FRÉNK VAN DER LINDEN, FOTO JAN VAN BREDA)

Oorspronkelijke publicatiedatum 21-11-2009

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden