Column

Ik vermors vrij veel tijd, zonder te weten wat ik nog zou moeten doen

Albert de Lange (57), bijna dertig jaar redacteur bij Het Parool, is 'uitbehandeld'. Hij verkent, vermoedelijk niet heel lang meer, de route naar zijn aangekondigde dood.

Albert de Lange.Beeld Jan van Breda

Dof, dat is het woord. Ik ben een beetje dof. Het liefst wil ik liggen en niet mails beantwoorden of een stukje tikken. Zei ik vorige week dat het wel meevalt, dat vasten? Nou, een feest is het niet. Van al die sapjes, soepjes en zuiveltjes die ik naar binnen werk omdat aan vast voedsel de doorgang is ontzegd, wordt een mens niet sterker. Ik word een beetje een vermoeide schuifelaar, met eenmaal daags een sterk verlangen naar een frikadel speciaal.

Mijn hint naar kaviaar heeft overigens enig effect gehad. Ook dat spul blijkt via internet leverbaar. Het werd me door de gulle gever aangereikt in zo'n envelop met bolletjesplastic, waarin het blikje nog eens was vacuüm gezogen tezamen met een koelelementje. Wat ze niet bedenken om de luie mens terwille te zijn! Ik heb maar niet geïnformeerd naar de kosten, vast niet flauw.

De druk op onze agenda is groot. Dat zorgt vaak voor oplevingen. De patiënt doet z'n best, iedereen doet z'n best, en voor je het weet is het reuzegezellig. Deze week was hier nog een reukwedstrijd. Een goede vriendin van ons, vinologe en particulier entertainer, had zestig geurflacons uit Frankrijk laten komen, waarmee ze haar cursisten traint in het definiëren van wijn.

Mijn neus is vrij goed ontwikkeld en ook al schijnt omvang niet van invloed te zijn, toch werd ik met vijf uit vijftien 'winnaar' van de eerste ronde. Het is een opmerkelijk experiment; je herkent de geur, hebt er herinneringen bij, je weet wat het is, maar je kunt het toch niet benoemen. Ook bij een langer leven zou het me niet gegeven zijn een pepertje, boter of rood fruit, truffel of tijm in een mooi glas te onderscheiden.

Vindt onze vriendin overigens geen bezwaar; ze levert toch wel.
Dat ik deze week zo'n beetje de laatste persoon was die begreep dat het vliegtuigongeluk in de Franse Alpen een geval van zelfmoord was, confronteerde me ermee dat mijn interesse tanende is. De verkleining van de wereld is kennelijk een sluipend proces.

Al was ik wel weer gefascineerd door de live-uitzending van AT5, de hele dag, van de ontruiming van de Tabakspanden; geweldige zen-tv, met doelloos ronddribbelende mannetjes in ME-bepakking om je eraan te herinneren dat je naar bewegend beeld kijkt.

Zo probeer je een beetje bij de dood weg te blijven, een voor mij vrij actueel onderwerp, dat zich voornamelijk in bed aandient. En ook daar kan ik nauwelijks vaststellen of en hoe het me belaagt. Gaat het gevoelsleven mee in de dofheid? Het is niet onprettig om je diep te verstoppen onder een immens dekbed, als een dier dat de afzondering zoekt wanneer het einde nadert. Opmerkelijk toch wel: voor de mens geldt een eenzame dood juist zo'n beetje als het ergste wat je kan overkomen.

Een nogal wezenloze toestand, het besef dat achteruitgang verzekerd is en dat je moet denken in termen van weken. Ik vermors vrij veel tijd, zonder precies te weten wat ik nu dan nog zou moeten doen - en maar hopen dat ze straks niet tot de slotsom komen dat hij z'n zaakjes slecht geregeld had.

Voor post-mortemregelneverij krijg ik hier weinig handen op elkaar, en zo blijft het dat-zien-we-dan-wel-principe, voor veel mensen leidend als het om de dood gaat, tot het laatst in stand.

Zo, nu eerst een lekker flesje zuivel.


a.delange@parool.nl

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden