Column

Ik raakte geroerd door de confrontatie met mijn jeugd

Theodor Holman Beeld Wollf

Naar de film Het Leven is Vurrukkulluk geweest van Frans Weisz, naar de gelijknamige roman van Remco Campert.

Ik was zestien toen ik het boek las. Ik weet nog waar en hoe. In de voorkamer, liggend op de bank, soms hing ik. Ik wist, toen ik het boek had gelezen, twee dingen zeker: zo wilde ik leven, en zo wilde ik schrijven. Ik weet niet hoe vaak ik het boek herlezen heb. Nu eens om het verhaal, maar vaker nog om de stijl.

Campert lezen is zin krijgen. Zin in alles. Maar vooral om te schrijven. Achter elke regel bevindt zich een wereld die je wil kennen. Camperts eenvoud verleidt.

Regisseur Frans Weisz heeft jaren en jaren met het plan rondgelopen om dit boek te verfilmen. Ik snap de problemen die hij tegenkwam. Het boek heeft geen pief-paf-poef-plot. Het is meer poëzie dan actie. Meer sprookje dan hard-boiled.

De film die ik gisteren zag, was voor mij een genot om naar te kijken. Ik ga hier niet op de stoel van de recensent zitten, maar ik raakte geroerd door de confrontatie met mijn jeugd.

O, die prachtige beelden van het Vondelpark. Zoals de hoofdrolspelers daar liepen, heb ik daar ook gelopen - en loop ik er zelfs nog. Hun avonturen waren uiteraard mijn avonturen, want ik ben van de generatie dat we ons nog aan de literatuur spiegelden.

En dan de huizen die ik ken, de feesten die ik ken. De meisjes en de moeders...
's Avonds fietste ik naar huis, en kwam ik weer door mijn oude buurt, Oud-Zuid, de buurt waar de film zich ook afspeelt.

Ik zag haar weer: Joan van Heijningen. Ik zag hem weer: Hans van Sweeden. Door iedereen bewonderd. Ik zag hem weer: mijn vriend Bartje, zijn zusje Carolien. Allen dood, maar dat was even niet erg. We waren destijds allemaal Mees, Boelie en Panda.

Op die velden in het park heb ik ook geslapen, stoned, dronken, na het vrijen, ook dichtend en schrijvend. O, Ronde Blauwe Theehuis, waar elke kiezelsteen een avontuur bevat. (Waar trouwens daadwerkelijk een gruwelijke moord plaatsvond.)

Iemand zei na afloop van de film: "Zoals het boek in de jaren vijftig en zestig hoorde, zo past deze film in het nu, als tegenwicht van onze huidige gefrustreerde samenleving."

Wat kan vrijheid poëtisch zijn en mooie beelden opleveren.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden