Ik krijg tranen in mijn ogen van die hondjes en dat is fout

Toen ik een paar jaar geleden in New York een korte masterclass in scenarioschrijven volgde, ging het toevallig een uur lang over moorden, liquidaties en andere manieren om mensen om te brengen. Mijn docent - ik ben zijn naam vergeten, maar hij had vele afleveringen van CSI geschreven - vond dat in elke film een goede moord thuishoorde, maar dat je moest oppassen daar al te veel een nummer van te maken.

Sterven voor de camera is moeilijk - 'Een acteur laat dat altijd te lang duren, omdat hij weet dat hij daarna niet meer in beeld komt' - maar iemand neerschieten ook: 'Acteurs doen dan niet graag, want er valt eigenlijk niets te spelen.'Als scenaristen moesten we daar rekening mee houden. De docent zei: 'Een moord, een liquidatie, valt altijd tegen. Als je een mooie moord of een mooie liquidatie in de krant tegenkomt, knip die dan uit en kijk of je die kunt gebruiken.'

Woensdagavond werd de directeur van GGZ inGeest geliquideerd. Hij liet zijn hondjes uit toen het gebeurde. Het gaat mij nu om twee zinnetjes die in de krant stonden en waar ik nogal door ontroerd raakte: 'Na de schietpartij vluchtte de dader in de richting van de Oostmeerlaan. De hondjes renden naar huis en alarmeerden de vrouw van het slachtoffer, die even later haar man aantrof.'

Het zal ongetwijfeld zo gebeurd zijn, maar het maakt tegelijk het drama tot een halve kerstvertelling. Je ziet die honden. Ze zijn ontredderd als hun baas op de grond ligt. Hij is buiten bewustzijn. Dan trekken de honden zich los en rennen ze naar huis. Daar blaffen zij de vrouw wakker, de vrouw rent door de straat, etc., etc. Ik krijg tranen in mijn ogen van die hondjes. En dat is fout. Ik moet tranen in mijn ogen krijgen vanwege die liquidatie.

Toen ik in Italië was, las ik ook over een afrekening. En tot nu toe is dat mijn perfecte liquidatie. Een jongen van twaalf jaar wiens vader was vermoord, had het jachtgeweer van zijn opa gepakt, was daarmee meteen naar de boerderij van de vermoedelijke dader gegaan en had die neergeschoten. Het vervelende was alleen dat het slachtoffer niet de moordenaar van zijn vader was. Dat blijft voor mij nog steeds het gegeven van een film of een roman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden