Column

Ik keek weg en hoorde kusjes

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor HolmanBeeld Wolff

Ik vroeg mijn dochter of ze het zeker wist. Ze knikte. Koning was stilletjes de kamer binnengelopen. Z'n moeder had hem al voorbereid.
Moor lag onder de tafel.

Ik begon maar gewoon te vertellen. "Opeens - we waren aan het wandelen - wilde ze niet meer..."

Ik had het verhaal in mezelf al tien keer geoefend, maar ik besloot toch maar veel weg te laten. "En even later... waren we bij de dokter."
"Bij de dierendokter?" vroeg Koning.

Ik knikte. "En die dierendokter," ging ik door, " onderzocht haar... met haar handen en met een echo. Weet je wat een echo is? Dat is een apparaat dat je langs je lichaam kan houden en dan kun je zien wat er binnenin allemaal gebeurt."

"En toen?" vroeg Koning, die vermoedde dat nu inderdaad de ingewikkeldste zin kwam.
"Toen zei de dokter...het is niet goed. Ze heeft nog maar heel kort te leven."

Moor lag onder de tafel alsof er niets aan de hand was. Ogen open, waaks als altijd. Ze gromt tegen iedereen, waarom heeft ze godverdomme de dood niet weggeblaft!

Helder - ook nog maar nauwelijks onder de levenden - lag op de grote stoel te slapen.

"We moeten maar heel lief voor Moortje zijn," zei mijn dochter.
Toen ging ik naar de wc. Ik drukte mijn handen tegen mijn ogen, maar dat had geen zin, het stroomde er toch wel uit, zoals het al een tijd doet. Ik was laf dat ik iedereen nu alleen liet, maar ik kon er even niet bij zijn. Ik perste er een plas uit, waste mijn handen en gezicht en liep weer naar de woonkamer.

Moor werd geaaid. Liefde krijgt ze genoeg. Net als snoepjes.
De zinnen die ik had verzwegen, denderden in golven door mijn hoofd.
Ik keek weg. Ik hoorde dat er kusjes werden gegeven.
Ik ging limonade inschenken.

"Ik moet naar de wc, mam."
"Je kunt het zelf, schat."
"Ik zal het licht even aandoen," zei ik.
Mijn dochter en ik waren alleen in de kamer.
"Gaat het?" vroeg ze.

"Nee."
"Snap ik."
"Kan ik iets voor jullie doen?"
"Nee."

Opeens klonk er vanaf de wc een klein stemmetje dat aan het zingen was.
Hoewel het allergrootste verdriet nog moet komen, stroomde er nu troost onder de wc-deuren door.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden