Roos Schlikker.Beeld Oof Verschuren

Ik jaag mijn zoons voortdurend de stuipen op het lijf

PlusRoos Schlikker

Natuurlijk, het zijn angstige tijden. Niemand blijft ­koelbloedig nu de RIVM-sterfgevallenmelding de dagelijkse standaard is en de taal wordt verrijkt met woorden als ‘coronadode’, ‘hoestschaamte’, ‘betaalhygiëne’ en ‘kuchschot’.

Thuis probeer ik de zaak nuchter te benaderen door veelvuldig te herhalen dat handen wassen helpt, we allemaal gezond zijn en bleekwater drinken niet hoeft zolang je geen Amerikaanse president bent. Zorgeloosheid is immers het grootste voorrecht van een kind.

Toch jaag ik mijn zoons voortdurend de stuipen op het lijf, puur door mijn eigenste zelf te wezen. Vanwege de thuiszitsituatie zien ze daar nogal veel van. Laatst wilde ik hun muziekkennis opvijzelen. Ik zag in een Spotifylijst Guns N’ Roses staan, dus vertelde ik omstandig hoe groot die band was. En wie Axl Rose is. Ik raakte ietwat overenthousiast waardoor mijn monoloog ermee eindigde dat ik Axl ten tijde van Sweet Child O’ Mine imiteerde, onze vier katten hysterisch boven op vier kasten sprongen en de jongens intussen opzochten hoe Axl er nu uitziet. Het duurde lang voor ik hun ­bibberende lijfjes onder de bank vandaan geschraapt had. Waarna de oudste murmelde: “Jemig, wat ben jij oud.” Ik grijnsde vervaarlijk. “Schaam je je al voor me?”

Het engst aan mij vinden ze vermoedelijk mijn fluïde identiteit. Ik ben geen moekemoeder die praktisch beschoeid door de straten sloft. Ik ben echter ook geen hipster. Jarenlang dacht ik dat een babyccino een minikakbroekje was. Ik zwabber van geen idee hebben wat de jongere beluistert naar boven op de bank twerken als het ultragruizige hiphopnummer Traag opstaat. ‘Doe het voor me, doe het laag. Het is niet moeilijk voor je, doe het traag. Traag, traag, traag.’

Dat laatst is echt heel eng en uitstekend dreigmateriaal als de hartenlapjes weer eens weigeren naar bed te gaan. Drie tonen Bizzey en ze stuiven knipmessend ‘Sorry dat ik besta’-fluisterend weg.

Dit doe ik natuurlijk nooit in het openbaar. Dat kun je niet maken. Hun terrein is hun terrein. Ik heb ook principes. No way dus dat ik aan de TikTok ga. Al voelde ik laatst stiekeme trots toen mijn oudste mijn gympen jatte. “Vette patta’s,” klonk het, waarna hij zich er letterlijk mee uit de voeten maakte. Ha. Ik was tenminste geen Birkenstockmoeke.

Een paar dagen later was er geruzie in de speeltuin. Mijn zoon belde. Zijn stem klonk niet goed. Onmiddellijk sjeesde ik ernaartoe. Mijn kind stond tussen de bessenstruiken, in zijn blik meende ik schok te lezen. Toch zei hij: “We hebben het alweer goed gemaakt, hoor.”

Die nacht schrok hij wakker. “Ik droomde dat iemand me keihard trapte.” Ik nam hem bij me. “Dat is ook eng.” Even was het stil. Toen klonk opeens gegiechel. “Mam, hihi… hoe jij mij vanmiddag kwam halen… Met je leren jas aan, en zo’n ruig T-shirt en je vette patta’s, hahahaha.” “O jee, zag ik er wel enigszins normaal uit?” “Ja, hoor.” “O, gelukkig.” “Voor een zeventienjarige.”

Het wordt tijd om die Birkenstocks te kopen. Want de wereld is al eng genoeg.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden