Column

'Ik hou meer van je dan van mijn vrouw'

Honden huilen niet. Het was Plinius de Oudere al opgevallen; baby's komen naakt ter wereld en beginnen onmiddellijk te schreien, dat laatste in tegenstelling tot de dieren. Je zou de mens dus kunnen definiëren als een wezen dat tranen vergiet.

Ik moest daaraan denken toen ik het verhaal hoorde van een boer hier in Umbrië.

'Nero was mijn lievelingshond. Ik kon bij wijze van spreken met hem praten. Niet met woorden, maar met het knikken van mijn hoofd, met mijn ogen en een enkel commando. Als ik met hem in het veld was, waren er vaak momenten waarop ik dacht: Ik hou meer van je dan van mijn vrouw. Ik wist dat Nero mij ook beter begreep dat mijn vrouw. Nero hield ook van mijn vrouw, echt waar. Toen ze was gestorven, begroef ik haar op mijn land. Nero ging bij mooi weer op haar graf liggen slapen - de wacht houden, treuren misschien wel. Je weet het niet.'

'Nero had een eigenaardige eigenschap: hij ving konijnen. Kleine konijnen, en die at hij dan helemaal op. Het was een jachthond, zeker, maar ik verbaasde mij over die konijnen, en vooral over die konijnenmoeders. Die zag ik vaak kijken hoe Nero haar jongen opat. Ik zei wel eens luid: 'Ren weg, ren weg voordat Nero nog meer van je kinderen eet!' Maar dat stomme beest bleef naar Nero staren. Vreemd...'

'Nero kreeg een zoon, Toto. Van Suzy, de herdershond van de buren. Nero en Toto deden alles samen. Jagen, achter konijnen aan zitten, blaffen, eten. Eerst altijd Nero, dan Toto. Ze waren onafscheidelijk. Had ik maar zo'n vader gehad, dacht ik wel eens, en ook: had ik maar zo'n zoon.'

'Op een dag, ik was naar de slager geweest en had een kip gekocht, kwam ik thuis en zag ik Toto langs de kant van de weg liggen. Dood. Aangereden door een auto. Mijn hart stokte in mijn keel. Naast hem lag Nero - te slapen.'

'Maar toen Nero mij zag, richtte hij zich op. De tranen sprongen mij in de ogen. En ik gaf Nero mijn kip, want ik dacht: hij zal wel verdrietig zijn over de dood van zijn zoon. Maar Nero begon te kwispelen en blij te blaffen. Hij nam de kip en rende ermee weg. En ik huilde.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden