Column

Ik hoop dat ze gelukkig is, het mooiste meisje van de klas

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

'Beauty is eternity gazing at itself in a mirror,' schreef de poëet Kahlil Gibran zo'n honderd jaar geleden. Ik denk vaak aan zijn woorden als ik naar het programma Het Mooiste Meisje van de Klas kijk.

Ik wil dat zijn woorden waar zijn. Waar blijven. Ik wil dat eeuwigheid de dagen vol blijft staren en dat schoonheid alle tijd krijgt, maar mijn twijfel is in diezelfde spiegel aan het staren.

Het mooiste meisje van de klas danst op te jonge leeftijd in discotheken. Op podia en in kooien. Een lustobject, nog zonder stemrecht, in de schaduw van de rookmachine danst ze de mist uit haar hoofd.

Ze krijgt zoete drankjes van getrouwde mannen en met haar onschuldige glimlach lacht ze de roofdieren wakker. De wereld draagt haar op handen, maar na een tijdje komt de wereld handen tekort.

Een paar jaar later heeft ze een fotoshoot voor een naaktblad. Ze ligt wijdbeens op een gehuurde motor in een caravanopslagplaats. Haar stiefvader is verantwoordelijk voor het licht. In de zomer die volgt trouwt ze met de fotograaf.

Dan gebeurt er iets wat niemand aan zag komen. De veertiger die haar op haar achttiende naakt fotografeerde, kan haar niet gelukkig maken.

Ze verhuist halsoverkop naar een eiland in de Middellandse zee. Ze begint met schilderen. Ze ontmoet een knappe barman. Ze stopt met schilderen. Ze begint met surfen. Voor het eerst in haar leven voelt ze zich gelukkig, maar dan slaat het noodlot toe. Haar knappe barman komt om het leven bij een scooterongeluk. Ze gaat terug naar Nederland en begint weer met schilderen.

Geregeld denk ik terug aan het mooiste meisje van mijn eigen klas. Maar ik durf haar naam niet te zeggen of te denken. Ik ben bang voor de vloek. Als ik haar naam denk, maakt de vloek vrijwel direct iets rampzaligs van het meisje dat ooit zalig was. Ik hoop dat ze gelukkig is. Het meisje zonder naam.

Ik weet nog goed hoe ze op me afstapte op een klassenfeestje. Ze droeg een soort catsuit. Ze was niet alleen het mooiste meisje van de klas, nee, ze was het mooiste meisje van de stad.

Op dat klassenfeestje heb ik met haar gedanst. Eventjes. Ik denk maximaal twee minuten. Twee minuten lang klampte ik me vast aan dat wat iedereen wilde hebben. Na het dansen, vroegen alle jongens aan me hoe ze aan had gevoeld.

"Als van dat vuurwerk wat op straat ligt en nog niet is afgegaan," zei ik. Althans, ik hoop dat ik dat heb gezegd.

En ik hoop dat ze gelukkig is. Het mooiste meisje van het Montessori Lyceum Amsterdam. Ik hoop dat ze gezond is en nooit is aangeraakt door mannen die haar niet mochten aanraken. Ik hoop dat haar ouders trots op haar zijn en als haar ouders niet trots op haar zijn, hoop ik dat ze heel trots op zichzelf is, omdat haar klote ouders niet trots op haar zijn.

Ik hoop dat de spiegel niet gebroken is en haar eeuwigheid nog niet afgelopen is.
Ik hoop dat ze gelukkig is. En als ze dit niet is, dan schilder ik haar gewoon gelukkig in mijn hoofd.

Wat mooi is, hoeft niet altijd waar te zijn. Het mooie aan schoonheid is dat het de waarheid kan overstijgen. Man, ik hoop dat ze gelukkig is. En anders lieg ik haar gewoon gelukkig. Ik geloof liever in een mooie leugen dan in een lelijke waarheid.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden