James Worthy.Beeld Agata Nowicka

‘Ik hield van je, maar toen zag ik je beschuit eten’

PlusJames Worthy

Ze willen uit elkaar gaan, maar mogen niet naar buiten. Pas als ze geen coronasymptomen meer hebben, kunnen ze hun relatie beëindigen. Dan pakt zij haar twee koffers en verdwijnt ze uit zijn leven.

Ze wonen op zestig vierkante meter in De Baarsjes. Zij slaapt op een luchtbed in de keuken en hij slaapt gewoon in hun bed. Elke avond zegt hij tegen haar dat hij best met haar wil ruilen, dat hij met alle liefde tussen de keukenkastjes op de keukenvloer plaats wil nemen, maar zijn liefdadigheid laat haar koud. De vlinders in haar buik hebben een iglo voor haar hart gebouwd.

“Ben jij al beter?” vraagt ze, terwijl ze cornflakes in een kommetje giet.

“Is dit een serieuze vraag? Kijk naar me.”

“Liever niet.”

“Het ademen gaat iets makkelijker dan gisteren, maar…”

“Je bent dus nog niet beter,” zucht ze.

“Kunnen we alsjeblieft een beetje lief voor elkaar zijn, Antoinette?”

“Waarom?”

“Dat jij mij haat, prima, maar ik wil jou niet haten. En ik weet dat dat alles makkelijker zou maken, maar ik vertik het. Hoe kleuterachtig je ook doet. Ik weiger je te verafschuwen. Maar waarom haat je mij eigenlijk?”

“Ik haat jou niet, nee, ik haat deze situatie. Ik haat jou in deze situatie. Zo’n duoquarantaine is voor niemand leuk. Zelfs Romeo en Julia zouden dit niet hebben getrokken. Hoe je steeds op mijn lip zit. Je bent een soort joggingbroek dragende aft.”

“Een aft? Een paar weken geleden schreef je met een vingertop op de beslagen badkamerspiegel dat je van me hield. Toen ik gisteravond douchte, verschenen die letters weer.”

“En ik hield ook van je, maar toen zag ik je beschuit eten. Wie heeft jou ooit beschuit leren eten?”

“Niemand. Heeft iemand jou ooit beschuit leren eten? Wil je echt beweren dat jij de enige niet autodidactische beschuiteter van Nederland bent?”

“Mijn moeder heeft me beschuit leren eten.”

“Pfff, ga lekker met je moeder samenwonen dan. Die kan namelijk nooit iets fout doen.”

“Mijn moeder luistert in ieder geval niet naar Radio 538 in de ochtend.”

“Ik vind het gewoon lekker wakker worden. Ze draaien misschien geen goede muziek, maar wel vrolijke en opzwepende. En dat kan ik nu wel gebruiken.”

“Weet je wat ik wel kan gebruiken?” vraagt ze.

“Nee, Antoinette, dat weet ik niet.”

“Dat we beter worden. Weet je wat wel grappig is, Paul? Eén van de symptomen van corona is dat je je reuk- en smaakvermogen verliest. Ik denk dat ik dus al corona had toen ik je voor de eerste keer zag. Ik was op slag verliefd. Nu ik zo terugkijk, denk ik dat ik mijn goede smaak toen al was verloren.”

“Jij wint. Ik slaap vanavond wel op het balkon.”

“Maar in de nacht vliegen er vleermuizen door de stad.”

“Dat maakt niet uit. Wat gaan die beesten doen? Ik heb toch al corona. En laten we eerlijk zijn, de grootste bloedzuiger van de stad slaapt op een luchtbed in mijn keuken.”

“Auw! Heel veel plezier op het balkon, Romeo.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden