Column

Ik hield mijn ogen dicht tot ik in het stemlokaal was

Theodor Holman Beeld Wolff

Als kind ging ik eens met mijn vader mee naar het stembureau. Wat hij stemde, weet ik niet. Hij vond het stemmen belangrijk en wilde om opvoedkundige redenen dat ik meeging.

Maar het stembureau was in een school die de mijne niet was en ik wilde dat gebouw niet in.

"Wat is dat voor onzin?"

"Ik ga niet naar binnen!" huilde ik - ik was zes, zeven jaar.

"Waarom niet?"

"Dit is geen leuke school!"

Toch moest ik mee, en ik besloot om mijn ogen dicht te houden tot ik in het daadwerkelijke stemlokaal was.

Daar werd ik even door mijn vader losgelaten en op de schoot gezet van een dame die in mijn verbeelding toen al tweehonderd jaar was. Ik voelde me erg ongelukkig en deed er van alles aan om dat uit te stralen.

Toen kreeg ik van de mevrouw een groot rood potlood. Dat stak ik ijzig in mijn jasje.

Mijn vader ging stemmen, pikte mij weer op en nam me mee naar huis terwijl hij tevergeefs wat democratische beginselen vertelde in te moeilijke taal, want een pedagoog was hij niet.

Thuis vroeg mijn moeder hoe ik het vond.

"Hij heeft op de schoot gezeten bij Eva Gieteldonk," zei mijn vader, "ze moest bijna huilen."

"Ach, het is toch alweer twee jaar geleden dat haar kindje stierf," zei mijn moeder.

Door die zin kwamen bij mij ook de tranen in de ogen en ik herinnerde mij het rode potlood en haalde dat uit mijn jasje om aan mijn moeder te laten zien.

"Hoe kom je daaraan?" vroeg mijn vader meer dan streng.

"Gekregen," zei ik naar waarheid.

"Kijk mij eens aan, Theodor... Heb je dat potlood niet meegenomen?"

Ik schudde mijn hoofd. Ik dacht aan de schoot van die mevrouw en haar dode zoontje waaraan weleens werd gerefereerd, en eigenlijk vond ik dat ik niet lief genoeg was geweest tegen haar.

"Heb je dat potlood misschien niet per ongeluk meegenomen, Theodor?"
Toen barstte ik in huilen uit, wat gezien werd als een schuldbekentenis. Ik moest, samen met vader, terug naar het stemlokaal om het potlood terug te brengen.

"Die heeft die schat van mij gekregen hoor," zei mevrouw Gieteldonk.

Mijn vader en ik zijn toen zwijgend naar huis gelopen.

"Wil je drop?" vroeg hij opeens.

Ik weigerde. Dat spijt mij al zo'n 55 jaar.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden