Column

Ik heb totaal geen smaak, maar mijn ouders hadden het nog minder

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor HolmanBeeld Wolff

"En hoe voelt het, die verhuizing?" vraagt de buurman. "Alsof ik het na 54 jaar heb uitgemaakt met een vrouw van wie ik zielsveel heb gehouden."

"Waarom heb je het dan uitgemaakt?"

"Ik kan haar niet meer onderhouden. Ze verdient beter. We worden beiden bedelaars als we zo doorgaan."

We lachen wat. Ondertussen ben ik totaal uitgeput. Ik heb duizenden boeken weggedaan, familiestukken weggegooid, door mijn vader eigenhandig gezaagde krukjes aan de rand van de stoep gezet ('Het kon echt niet meer, pap') - en nog heb ik het idee dat ik nog meer dan de helft moet inpakken.

Voor mijn deur heeft de volgende eigenaar al bordjes laten zetten dat over twee weken de boel hier wordt afgezet om te kunnen verbouwen.

Natuurlijk heb ik ook een nieuw huis. Een jonge vriendin, zonder kapsones. Ze ruikt naar een nieuw parfum - in dit geval watergedragen verf, want dat verkleurt minder, heb ik gehoord. We timmeren boekenkasten, trekken een muurtje weg en schrikken als we de voordeurbel horen. Maar ik moet elke dag nog ­terug naar mijn oude huis.

Daar zijn de dieren die nog van niets weten, maar wel voelen dat er iets aan de hand is. Moor en Helder lopen tussen de dozen alsof ze in de maling worden genomen. Er is geen doos waarin Helder niet heeft gezeten en waar Moor niet uitgebreid aan heeft gesnuffeld. "Jullie gaan de tuin missen," zeg ik vaak tegen ze.

Er zijn tijden geweest dat ik niet wist hoeveel tranen ik had, en er zijn ook tijden, zoals nu, dat ik versteld sta van de hoeveelheid schuldgevoel die ik tegenover dieren en dingen heb.

Ik verontschuldig me hardop tegenover het kleinste fotolijstje dat ik weggooi. Maar godallemachtig wat hadden mijn ouders een kitscherige smaak zeg! Vele vuilniszakken met tierelantijnen verlaten het huis. Ik heb totaal geen smaak, maar mijn ouders hadden het nog minder! Eikenhouten dit, eikenhouten dat, nutteloos plastic ding zus, nutteloos plastic ding zo.

Als ik een tentoonstelling zou maken van de weggegooide spullen, zou je een mooi inzicht krijgen in een gezin dat na de oorlog uit Indië is gekomen, aanvankelijk net te weinig geld had om zich aan te passen, het opeens beter kreeg en dat wilde tonen met patserige prullaria - ze werden net te laat gelukkig in hun leven. Of ze deden alsof.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden