Beeld Agata Nowicka

Ik haat wat Hollywood met actrices doet

Plus

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

Mijn vrouw en ik kijken elk jaar samen naar de Oscaruitreiking. Zij is dol op die kitscherige, Amerikaanse flauwekul en ik ben dol op haar. Dat is nu eenmaal wat liefde is. Gunnen. Ik gun mijn vrouw de Oscaruitreiking en ik gun mezelf een nacht vol opgekropte gevoelens van afschuw en verontwaardiging.

Een mooie dame in een schreeuwerige jurk wordt geïnterviewd. Mijn vrouw slingert duizenden complimentjes in de richting van de televisie en ik bijt op mijn tong. Ik haat wat Hollywood met actrices doet. Ze kunnen met gemak in de huid van iemand anders kruipen, maar in de eigen huid kruipen, lijkt voor veel actrices een onmogelijke opgave. Het witte doek moet strak hangen. Het witte doek mag geen rimpels vertonen.

De camera zoomt in. De actrice heeft een gezicht als een net iets te volle waterballon. Als ze niest, scheurt haar voorhoofd open. De arme schat is nog geen veertig, maar kennelijk heeft Hollywood haar onlangs ingefluisterd dat ze te oud is. Water rimpelt als je er een steentje in gooit en daarom heerst er in Hollywood al heel lang een steentjesverbod. Ze is geboren in 1978 en volgens de filmindustrie maakt dit haar praktisch prehistorisch. Hollywood laat de meest prachtige vrouwen denken dat ze mammoeten zijn. En dat vieren we dan. We romantiseren de waanzin.

We kijken op naar een wereld die vrouwen op zichzelf neer laat kijken.
Leonardo DiCaprio heeft dan eindelijk dat glimmende beeldje. Ik heb het niet zo op glimmende dingen. Mijn opa zei altijd dat glimmende dingen alleen maar glimmen omdat ze nooit worden aangeraakt. Dat is dan ook gelijk het treurige. Alles wat glimt, creëert afstandelijkheid, want als je het aanraakt, glimt het niet meer.

Ik heb toch een beetje medelijden met DiCaprio. Hij heeft tientallen prachtige rollen gespeeld en hij krijgt uiteindelijk een Oscar voor zijn minste rol. The revenant is een simpele wraakfilm in een heel mooi jasje. Het is een veredelde Liam Neesonfilm. Een man verliest iets, een man neemt wraak. En wraak is een verrukkelijke emotie, maar het is ook een vrij nutteloze emotie. Denken dat je je eigen leegte kunt opvullen met andermans leegte is een fabeltje.

"Dus DiCaprio kreeg geen Oscar voor What's eating Gilbert Grape, The basketball diaries, Shutter Island of The wolf of Wall Street, maar hij krijgt wel een Oscar voor het vechten met een computerbeer?" klaag ik.

"James, je zou niet klagen. Gun me mijn momentje. Daarnaast hoorde ik dat ze The revenant hebben gefilmd op een plek waar het -20 was."
"Dat is ook knap. Zeker als je weet dat ze maar 135 miljoen dollar te besteden hadden."

"Niet klagen!"

"Ik wil ook niet klagen, maar wat is acteren nu eigenlijk? Het is niets meer dan betaalde hobbyschizofrenie. Deze mensen krijgen miljoenen om een paar maanden in de huid van iemand anders te kruipen. Dat is knap, maar kom op, als je lang genoeg in een web vastzit, word je vanzelf wel een spin."

"Lekker hoor, René Mioch."
"En ik ben dol op films, dat weet je, dat gevoel dat je in de bioscoop zit en de film begint. Alsof een mooie vrouw de gulp van je fantasie openritst. Maar dit soort avonden maken dat gevoel volledig kapot."

"James, ga alsjeblieft naar bed, ik krijg rimpels van dit gezanik."
"Ik hou van al jouw rimpels. Ik meen het. Jouw rimpels zijn de groeven in mijn favoriete langspeelplaat," zeg ik, terwijl ik als een computerbeer naar de slaapkamer loop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden