Column

Ik durf te zweren dat ik niet discrimineer

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor HolmanBeeld Wolff

Mijn moeder noemde zich feministe. Ze gaf mijn vriendinnen Simone de Beauvoir cadeau en zei tegen ze: "Ik heb Theodor zo opgevoed dat hij respect voor vrouwen heeft."

Ik had zo veel respect voor mijn moeder dat ik haar wel kon slaan als ze dat zei. Ik geloof trouwens niet dat er veel vriendinnen zijn geweest die haar na een tijdje nog geloofden, maar dat terzijde.

Ben ik een feminist? Ik bedoel: ben ik voor gelijkwaardigheid tussen man en vrouw? Ik geloof van wel, maar zo ik feminist ben, ben ik er één van pakweg 1971. Wat er daarna voorgevallen is, is aan me voorbijgegaan.

Nadat ik te vaak had gehoord: 'Zeg, ik ben je dienstbode en je hoer niet!' ben ik tegenover vrouwen heel beleefd geworden. Ik weet niet wat je meer moet zijn.

Mijn vader, mijn onderwijzers, mijn leraren en vele anderen hebben mij geleerd niet te discrimineren. Nu durf ik te zweren dat ik niet discrimineer. Er zijn mensen op wie ik neerkijk en die ik afschuwelijk vind, maar ook daar ben ik beleefd tegen. Wat moet ik meer doen?

Werd ik gisteren door de politie aangehouden omdat ik een kleurtje heb (grijs inmiddels)? Ik denk het niet. Ik reed te hard.

De agent was bijzonder beleefd. En ik was het ook tegen hem. Hoe moesten we ons anders tegenover elkaar gedragen? We hadden daarom geen last van elkaar.

Ik heb de verschrikkelijkste mensen geïnterviewd en heb die altijd beleefd bejegend. Beleefdheid is het welbewust afstand houden; het is het creeren van een niemandsland.

Vorige week was er een jongeman die tegen een vrouw die voor me liep iets zei dat mijn moeder schandelijk zou hebben gevonden. De vrouw schrok. Ik zei tegen de jongen: "Mijnheer, neemt u me niet kwalijk. Ik kan u niet verstaan, want ik heb wat gehoorproblemen. Wat zei u tegen deze mevrouw?"

De jongen herhaalde het niet. Hij liep weg.

Hoe erg is het, vroeg ik mij af, dat ik beleefd ben tegen bepaalde mensen die ik om welke reden dan ook minderwaardig vind? Niemand merkt dan dat ik op ze neerkijk.

Je kunt daar tegenin brengen dat je mensen ook heel beleefd de hals kunt afsnijden. Dat zou ik inderdaad heel beleefd kunnen doen, maar dat hals afsnijden is toch tamelijk onbeleefd.

Toegegeven: beleefdheid is ook verborgen lafheid.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden