PlusColumn

'Ik denk iemand blij. Werkt altijd'

Roos SchlikkerBeeld Oof Verschuren

"Mijnheer, uw zetel staat gereed."

"Ma-ham."

"Kruip maar voorop. 't Is een kwartiertje fietsen."

"Pas op! Je reed bijna over die duif."

"Welnee. Zin in vanmiddag? Is het een superheldenfeestje?"

"Natuurlijk niet. Hallo. Ik ben zeven."

"Excuus."

"Ik heb er wel zin in. Behalve als dat jongetje met die rode jas komt. Die pest mijn vriendje altijd. En dan moet ik zo hard werken. Hebben duiven piemels?"

"Wat?"

"Anders was je net bijna een duivenpiemelpletter."

"Hoezo moet jij hard werken als een jongetje je vriendje pest?"

"Ik moet denken. Dat doe ik als iemand verdrietig is. Dan ga ik zitten met mijn ogen dicht. Kijk. Zo. En dan denk ik. Ik zeg in mijn hoofd: je hoeft niet verdrietig te zijn, je mag vrolijk zijn. Ik denk iemand blij. Werkt altijd. Hé mam, als je een huis opeet, word je dan dik?"

"Doe je dat vaak? Blij denken?"

"Ja. Ook bij jullie."

"Maar dat hoeft toch helemaal niet?"

"Bij jou lukt het echt goed. Bij papa minder, die is ouder. Hoe ouder je bent, hoe minder het kan."

"Waarom?"

"Als je groot bent, kun je niet meer zomaar gelukkig worden. Weet je, laatst las Tijns vader voor op school en toen zat Tijn te stinkwinden op z'n schoot. Goeie hè. En een andere vriend zag een politie op straat en toen liet ie ook een keiharde scheet. In z'n gezicht!"

"Niet liegen."

"Oké, 't was mijn onzichtbare vriend. Zeg mam, jij bent toch communist?"

"Columnist."

"Dat zeg ik."

"Maar jochie, over dat denken: jij hoeft mama niet vrolijk te maken hè. Daar zijn kinderen niet voor. Mama is heel blij van zichzelf."

"Nee, dat komt door mij. Jij zegt altijd dat je vrolijk van me wordt."

"Haha, maar daar hoef je niet voor te denken."

"Later wil ik bij het circus en daarna in het leger. Want ik kan goed stoeien. En ik word uitvinder. Dan maak ik een robot die voor mij denkt als ik volwassen ben. Zodat ik altijd gelukkig blijf. We zijn er."

"Misschien moeten we wel minder denken om gelukkig te zijn."

"Echt?"

"Ja. Dus je mag gewoon lekker spelen. Doe je dat, superheld?"

"Ma-ham. Ik ben zeven. Nou, ik ga. Kom je me straks halen?"

"Hé, het stinkt hier."

"Dat was mijn onzichtbare vriend. Doei!"

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden