Column

Ik blader door het gastenboek van mijn hart

James WorthyBeeld Agata Nowicka

De zoon van onze buurvrouw is verliefd op een meisje. Als hij de trap oploopt en langs onze deur loopt, hoor ik hem haar naam fluisteren. Ze heet Lilly.

Als hij langs onze verdieping loopt, sluit ik mijn linkeroog en ga ik met mijn rechteroog voor het kijkgaatje in de deur hangen. En dan kijk ik naar hoe de gelukkigste mot op aarde door ons trappenhuis fladdert.

Gistermiddag kwamen we gelijk thuis. Met z'n tweeën stonden we onderaan de trap. Ik had boodschappen ­gedaan en hij kwam terug van school. Ik keek naar de teksten die hij met viltstift op zijn rugzak had geschreven en hij keek naar de bitterkoekjes in mijn boodschappentas.

Hij ging op de vierde tree van de trap zitten en ik scheurde de verpakking van de bitterkoekjes open. Ik telde de koekjes. Het waren er 21. Ik gaf hem er tien en mezelf ook, en toen keek ik naar dat laatste koekje. De onvrijwillige allenigheid had van dit koekje het bitterste koekje gemaakt.

"Jij mag het laatste koekje hebben. Misschien kan je hem aan Lilly geven."

"Ik weet eigenlijk niet of ze van koekjes houdt."

"Dat hoef je ook niet te weten. Dat is de kunst van verliefd zijn. Verliefd zijn is net niet genoeg van iemand ­afweten. De verbeelding alles laten aanvullen."

"Lilly is zo leuk. Ze is niet op haar mondje gevallen en als ze ooit wel een keer op haar mondje valt dan wikkel ik wat ijsblokjes voor haar in een theedoek. En gisteren tijdens gym sloeg ze een homerun met het plankje. Ik was zo trots op haar dat ik bijna moest huilen. Ze zat in het andere team en omdat ik in het achterveld stond, moest ik de bal pakken en teruggooien, maar ik bleef gewoon staan kijken naar hoe Lilly van honk naar honk rende. Elke stap die ze zette was een zonsopkomst. Toen ze klaar was met rennen, deed ze een dolkomisch dansje op de thuisplaat."

"Weet ze dat je verliefd op haar bent?" vroeg ik.

"Is dat heel belangrijk dan? Zal deze informatie haar nog leuker maken? Ik vind dit eigenlijk wel genoeg of zo, dit gevoel. Dit zou ik wel mijn hele leven willen voelen. Ben jij vaak verliefd geweest, buurman?"

"Wat is vaak?"

"Ben je het vaker geweest dan ik?"

Ik bijt de helft van mijn achtste bitterkoekje af, sluit mijn ogen en blader door het gastenboek van mijn hart.

"Ik denk dat we ongeveer gelijk staan," zei ik. Niet ­alles is een wedstrijdje.

"En vertelde jij het wel? Wist de ander van jouw verliefdheid af?"

"Ja, ze wist het. Ze wist het, en toen wiste ze het. Dus ik ben een groot voorstander van jouw aanpak. Neem genoegen met de verliefdheid. Verafgood haar, bouw een kerk voor haar, maar loop haar kerk nooit binnen."

Onze buurjongen fladderde de trap op. Ik liep achter hem. Haar naam stond zestien keer op zijn rugtas ­geschreven.

"Buurman," riep hij toen hij boven was, "ik hoef niet zo nodig op de maan te lopen, echt niet, ik kan van veraf ook wel zien hoe mooi de maan is."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden