Column

Ik besef dat ik drie belangrijke cadeaus ben vergeten

Theodor Holman Beeld Wolff

Iedere keer als ik 'Opa Theo' hoor, denk ik dat mijn vader wordt bedoeld, maar die is alweer bijna dertig jaar dood.

"Opa Theo, heb je Sinterklaas op straat gezien?"

Ik kijk toch even naast me. Geen vader, geen sint.

Ik loop de woonkamer binnen in het huis van mijn dochter en besef dat ik drie belangrijke cadeaus ben vergeten mee te nemen.

Ofschoon ik geheel gebroken ben van moeheid (hard gewerkt), fluister ik tegen mijn dochter dat ik toch nog even naar mijn eigen huis moet om drie cadeaus op te halen.

"Je bent al zo laat, hij is totaal over z'n toeren."

"Ik moet echt naar huis... het zijn cadeaus voor hem."

Er wordt gevloekt. In de spiegel in de gang zie ik een lul. Ik bel een taxi.
"Wat doe je, opa Theo?"

"Ik ga eens kijken waar Sinterklaas blijft," zeg ik, en ik weet nog voor ik het woord Sinterklaas heb uitgesproken dat ik iets stoms heb gezegd.

Koning rent de woonkamer in en schreeuwt: "Opa gaat Sinterklaas halen."

Vervolgens rent het jongetje weer naar de gang en schreeuwt: "Ik ga mee, opa Theo."

"Eh... nee," zeg ik, "laat mij maar alleen..."

"Nee, nee! Nee! Ik wil mee! Ik wil mee naar Sinterklaas!"

"Nee, dat kan echt niet, schat!"

"Wel!" huilt hij. Vervolgens huilt hij nog vreselijkere klanken.

Dan wordt er gebeld - op het volstrekt verkeerde moment.

"Sinterklaas! Sinterklaas!" huilt Koning, die stopt met huilen en als een kat door het hele huis begint te rennen; ik zie iets van angst en opwinding in zijn gezichtje.

"Taxi!" hoor ik.

Ik ren de trap af en trek de deur achter me dicht.

Het ergste vind ik nog dat als ik straks terugkom - na pakweg twintig minuten - ik maar drie cadeaus bij me heb (Playmobil, Lego, iets wat ik al vergeten ben omdat ik het niet zelf heb gekocht) en een familie zal aantreffen die mij haat.

In de taxi bel ik mijn dochter. Mijn telefoon bevriest door het gesprek dat we voeren.

Een half uur later zit ik eindelijk tussen de zwijgende familieleden op de bank met een huilerig jongetje met dieprode wangen dat bang is dat hij geen cadeaus krijgt omdat ik Sinterklaas niet ben tegen­gekomen.

"Opa Theo..." Precies op dat moment gaat de voordeurbel en denk ik dat mijn vader binnenkomt.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden