Column

Ik ben verdrietig bij de dood van Drs. P

null Beeld Het Parool
Beeld Het Parool

Vorige week kwam ik de dichter Jan Kal tegen die mij vertelde dat hij Drs. P (eigenlijke naam Heinz Polzer) nog had bezocht. Het ging toen al niet meer zo goed met Heinz. Hij herinnerde zich weinig, maar Jan zong wat liedjes van de Drs. en die kon hij meezingen.

In september '78 mocht ik een paar keer met Drs. P optreden in een voorstelling die Variété in de literatuur heette.

Helaas beginnen ook mijn herinneringen onder een dikke laag hersenplaque te liggen. Willem Wilmink was daarbij, Hans Dorrestijn, Igor Streepjes (de latere vertaler Peter Verstegen)... We waren brutaal en jongensachtig, herinner ik me. Ook Heinz.

Variété in de literatuur was destijds iets nieuws. Plezierdichten, wat wij deden, werd absoluut niet serieus genomen. In de Grote Literatuur werden we als amateurs gezien. Technisch vaardig, dat wel, maar niet ernstig genoeg. Een lot dat we deelden met Marten Toonder, Annie Schmidt, Kronkel en Bomans.

Een mooie herinnering aan Heinz is de surpriseparty die men organiseerde in de Amsterdamse Suikerhof voor zijn zestigste verjaardag. Een groot aantal dichters had een boekje voor hem gemaakt. Want wij bewonderden Heinz mateloos en we wilden hem dat laten weten.

Drs. P, in mijn ogen toen al een oude man - die jonger was dan ik nu ben - genoot.

Ik heb altijd gemeend dat Polzer, ofschoon hij inderdaad een professionele plezierdichter was, een grotere betekenis heeft voor de Nederlandse poëzie dan hem wordt toegemeten. Hij is absoluut een van de beste poëten van ons land. Polzer kon namelijk ook ontroeren, had soms surrealistische trekken, was vaak een geweldige absurdist en schuwde een uiterst relativerende filosofie niet in zijn gedichten. Die trouwens altijd smetteloos van vorm waren.

Daarbij bedacht hij zelf nog dichtvormen. Hij was meer kunstenaar dan men vermoedde; hij was ogenschijnlijk een stijve rijmelende boekhouder, in werkelijkheid was hij meer dan dat. Zijn taal was rijk en niet alleen maar ouderwets. Archaïsche woorden waren slechts kleuren op zijn palet die hij adequaat wist te gebruiken. En bij dit alles was hij een aansprekende componist en pianist.

Ik ben verdrietig bij zijn dood en hoop van harte dat hij als serieus dichter erkenning krijgt. Zijn Verzameld Werk moet daartoe worden uitgegeven! Wat zal men dan versteld staan van de rijkdom van zijn oeuvre.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden