Plus

Ik ben nu ook een deugdzame Amsterdammer

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn succesvolle debuutroman De Belofte van Pisa. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

Mano Bouzamour Beeld Wolff

Er is één tramlijn waar ik jarenlang met heel veel plezier door Amsterdam trok - zonder ook maar een keer te hebben gestempeld of ingecheckt. Tram 5, 16 en 24 zijn de trams waar de GVB een beroep doet op de deugdelijkheid van de Amsterdammer: er rijden geen vaste conducteurs mee. Tram 24 gaat vanaf volgende week voorlopig niet meer rijden. De omleidingssporen op het Concertgebouwplein zijn volledig versleten en moeten worden vernieuwd.

Mijn maatjes en ik zaten meestal achterin de 24, op de stalen relingen de dagelijkse besognes aan het bespreken: vrij- en vechtpartijtjes. In een moment van onoplettendheid waren er conducteurs ingestapt. En ineens, alsof we het telepathisch hadden afgesproken, spraken we Frans tegen de conducteurs. Tot het moment dat de deuren bij een halte opensprongen en wij als alen tussen de trage reuzen glipten.

Als ik met mijn broer en zijn kameraden naar de kermis op het Stadionplein ging, pakten we steevast de 24 vanaf de Albert Cuyp. Op de terugweg, meestal tussen de Beethovenstraat en het Roelof Hartplein, over de brug wanneer de tram extra vaart maakte, hielden we ons allemaal goed vast en trok één van ons aan de noodrem - de passagiers klapten voorover als humanoïde poppen tijdens crashtests. Dan sprintten we gierend richting de rode ramen op de Ruysdaelkade om alle vrouwelijke rondingen gedetailleerd te onthouden voor als we later in bed lagen.

Een paar jaar geleden stapte ik na een pianoconcert in het Concertgebouw de vochtige 24 in voor een paar haltes. Een dikke conducteur vroeg naar m'n kaartje. Ik zwaaide met het concertkaartje waarmee je tot vier uur na aanvang van het concert gratis kon reizen. Hij keek mij een poos aan.

"Dat heb je net zeker op de grond gevonden. Deze keer bof je," zei hij terwijl hij de stangen vasthield omdat de tram de vertrouwde, sierlijke bocht maakte langs de McDonald's bij de Albert Cuyp. "De volgende keer slinger ik je op de bon."

Toen de deuren opengingen, stond ik op: "Als je mijn sprintjes kunt bijhouden. Met zo'n megalomane middelomtrek betwijfel ik het, papabeer."

Ik heb sinds kort een ov-chipkaart. Die heb ik onder bedreiging moeten kopen. Mijn vriendin begon een urenlange pleidooi bij een tramhalte. Strekking: zwartrijden kan echt niet meer.

Ik vroeg: "Weet je trouwens hoe het heet als je langer reist dan waar je voor betaald hebt?"
Ze zweeg.
"Grijsrijden! Ik meen het, zoek het maar op."
"Pak je je ov-chipkaart alvast?"
"Ben ik kwijt."
"Je bent 25, Mano, geen 16 meer."
"Ik ben nooit ouder dan 16 geweest."
"Prima. Inchecken, nu."

De tram kwam, ze trippelde naar het midden. De tram­bestuurder herschikte zijn das. Berustend schoof ik de chipkaart tot het kloteding piepte. Ik was eindelijk een deugd­zame Amsterdammer.

m.bouzamour@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden