Plus Column

Ik ben niet de enige die worstelt

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag lees je hier haar column uit Het Parool. Vandaag: met Mark Rutte op het Correspondents' dinner.

Beeld Floris Lok

Ik zit net boven een witvisceviche met citrusachtige dingetjes gebogen als hij achter me staat. Brede grijns. Goed pak. Keurig haar. Zijn wijsvinger priemt naar me. "Heeeeeeej, hoooooi." Daarna wijst hij naar enkele tafelgenoten. "Hallo, alles goed? Lachen jullie straks wel? Fijn. Gelukkig. Mooie avond!" Hij kijkt ons even aan, wuift en zwiert verder.

Even daarvoor vroeg ik me nog af hoe het met hem zou zijn. Humor op commando is de hel, helemaal als ­iedereen bij voorbaat roept dat je niet grappig bent en wij Nederlanders überhaupt te plomp zijn voor een stijlvol Correspondents" dinner.

Tot mijn verbazing valt dat laatste mee. Niks pistachekleurige WE-pakken en Miss Etamjurken. Honderden journalisten zijn strak gestrikt in smoking en galagewaad. In mijn glitterjurk staar ik ze aan. Is dat die morsige chef die normaal een sneeuwbui van roos op zijn schouders draagt? En kijk, da"s de omroepdame die doorgaans is uit te tekenen in een spijkerbroek inclusief reetdecolleté.

Ik weet amper hoe ik mijn collega's moet begroeten. En er zijn ook zo veel mensen die ik wel van gezicht ken, maar van wie ik de naam niet meer weet. Wat doe je daar mee? Ik ben niet de enige die worstelt, veel gasten staan slungelarmig tegenover elkaar. Het is een merkwaardig toneelstuk. Iedereen draagt zijn kostuum maar we zitten nog niet in onze rol van glamoureus publiek.

Zou hij wel in zijn rol van grappenmaker zitten? Net als ik bedenk dat de arme man nu van de zenuwen om zijn moeder piepend in een zakje moet zitten blazen, duikt hij op. Ultrarelaxed. 'Heeeeeej, hoooooi.' Zo doe je dat dus als je geen idee hebt wie er tegenover je staat. Je wijst gewoon amicaal met je vinger in diens richting.

Vanaf nu noem ik deze beweging De Rutte. Ik probeer hem later die avond een paar keer uit. In eerste instantie ironisch bedoeld, maar na verloop van tijd voelt het steeds normaler. 'Heeeeej.'

Is dat de truc van de MP? Je leert jezelf iets handigs aan en maakt het je zo eigen dat het je natuurlijke staat van zijn wordt? Ik weet het niet. Ik weet wel dat Rutte grappiger is dan gedacht, net als dat wij beter gekleed zijn dan menigeen voor mogelijk had gehouden. Dat mijn schoenen inmiddels alle bloedtoevoer naar mijn voeten hebben afgekneld, probeer ik urenlang te vergeten.

In de taxi naar huis vraagt de chauffeur waar ik ben geweest. 'Zooooo, jij zat bij president?' zegt hij in gebrekkig Nederlands. 'Vanmiddag was hij nog praten met Turkse president.' Ik vraag hoe hij denkt dat dat gesprek verliep. 'Gewoon. Goed. Is mooi, jouw president babbelt met mijne.'

Ik staar naar buiten en denk aan de gloedvolle manier waarop Rutte vanavond zijn speech afsloot. Iets met handen af van de persvrijheid. Iets over zeventig journalisten die jaarlijks sterven vanwege hun werk. Iets over mogen zeggen wat je vindt. En ik denk aan Rutte naast de Turkse premier. 'Heeeeeej, hooooooi.' Stiekem schop ik mijn schoenen uit. Maar er blijft iets knellen.


r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.