PlusColumn

Ik ben godverdomme mijn jongensdroom aan het leven

Massih HutakBeeld Robin de Puy

Ineens was een contract uit 2013 van levensbelang. Dus stond ik deze week bij mijn broer op zolder te zoeken in oude vuilniszakken, dozen en tassen; spullen die ik daar in mijn Zwerfperiode had opgeslagen.

Nu heb ik gelukkig geen last van manische verzameldrang - alhoewel zo een periode bij uitstek het excuus is om die gewoonte aan te leren - maar tussen de spullen uit mijn Zwerfperiode lagen ook spullen uit Allerlei Andere Periodes. Men zou de theorie kunnen verdedigen dat elke ­periode een zwerfperiode is, ik zal je niet tegen­spreken, maar ik ben geen filosoof, dus tot zover die gedachte.

Ik zag iets liggen in een hoek waarvan ik moeilijk kon bepalen wat het precies was. Er was geen licht op zolder, dus moest ik het doen met de zaklamp van mijn telefoon. Die scheen vol in de mysterieuze vuilniszak.

Ik vond letterlijk goud en zilver; alleen niet het soort waarvan je rijk wordt, maar mijn oude bekers uit de periode dat ik Nederlands kampioen tafeltennissen was. Ja, lieve lezer, ook dat heb ik ­gedaan in mijn leven: tafeltennissen.

Tussen de prijzen, het moeten er een stuk of vijftig zijn geweest, vond ik de wisselbeker van mijn club Amsterdam '78, die nog steeds in de Schoolstraat zit, bij de Overtoom. De wisselbeker werd jaarlijks uitgereikt aan een nieuw talent. Hij eindigde met mijn naam, in het jaar 2002, want ik heb hem natuurlijk nooit teruggegeven. En nee, ik schaam mij niet.

In een andere tas vond ik brieven en foto's van mijn vorige relatie. In een paar oude schoenen­dozen vond ik schriften vol met rapteksten en verhalen uit de periode dat ik net was begonnen met schrijven. In een paar oude bananendozen vond ik boeken. Daar moest het contract zijn.

Tussen de romans zat een speciale editie van Don Quichot, die ik had gekregen van goede vriend en ­filosoof René Gude, die er niet meer is en die ik nog altijd mis. Als ik vroeger spijbelde, ging ik of naar de bieb of naar René. Hij gaf mij boeken en ik gaf hem nieuwe hiphop.

Ik vond ook geschiedenis- literatuur- en kunstboeken uit mijn middelbare schoolperiode, die ik na mijn examen weigerde in te leveren. De bananendozen, vol met boeken en muziek, nam ik mee. De rest liet ik liggen. Het contract dat ik zocht, vond ik niet. En dat was maar beter ook. Het hoorde daar niet.

Thuis zette ik de dozen neer in mijn studio en keek om me heen. Ik ben godverdomme mijn jongensdroom aan het leven, dacht ik. Wat is dan die onrust alsof ik nog altijd geen huis, eten en geld heb?

Ik ben weliswaar fysiek niet meer aan het zwerven maar mijn hart en mijn hoofd zullen altijd onverzadigbaar blijven dwalen. Op die momenten is de zolder van mijn broer het perfecte Leger des Heils voor mijn geest en ziel. Ik sloot mijn ogen en kroop in gedachten tussen de vuilniszakken en ik sliep zacht.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden