Column

Ik ben eigenlijk stomverbaasd dat Van der Gijp nog op de buis mag verschijnen

Vroeger werden in mijn ouderlijk huis vergaderingen gehouden van het Humanistisch Verbond. Het zal zo rond 1963 zijn geweest: ik lag in bed, maar hoorde in de huiskamer de gesprekken, de borrelglaasjes die op de glazen salontafel werden gezet, het knallen van de kroonkurken en de lachsalvo's.

De volgende dag vertelden mijn vader en moeder waar die vergaderingen over waren gegaan.

'Het moet afgelopen zijn met de Jodenhaat in Nederland.'

'Wij Humanisten zullen ons sterk maken voor de emancipatie van homo's.'

'Er moet een discussie komen over euthanasie.'

Ik vroeg mijn vader: 'Hoe lang gaat dat duren, pap?'

'Nou, dat zal lang duren, hoor,' zei mijn vader. 'Tien tot vijftien jaar.'

We zijn nu vijftig jaar verder.

Gisteren ontving ik een mailtje van iemand over mijn oude voetbalclub AFC. Een trainer heeft het over iemand anders als die Jood! En dat is dan niet grappig bedoeld. Hij waarschuwt voor die Jood. Op een toon alsof tegen je deur wordt geschopt.

Tja, dat achteloze antisemitisme waarover steeds vaker de schouders worden opgehaald.

Of AFC hier iets aan zal doen, weet ik niet. Ik hoop het wel.

Gisteren hoorde ik voor de radio ook weer praten over homo's en voetbal en de opmerking die René van der Gijp daarover heeft gemaakt. Ik ben eigenlijk stomverbaasd dat Van der Gijp nog op de buis mag verschijnen, maar ik snap nu dat een grappige flutneus die iets discriminerends zegt wat hij meent en niet ironisch bedoeld is, vergeving verdient, omdat hij nu eenmaal een flutneus is.

Gisteren hoorde ik ook het verhaal van een oude vrouw die zwaar ziek is en euthanasie wil, terwijl haar christelijke arts daar niet aan wil meegaan. Jezus droeg zijn kruis tot het eind en daar moet de hopeloze kankermevrouw maar een voorbeeld aan nemen, of wilde mevrouw soms beweren dat zij meer is dan Jezus Christus?!

Ik zag ineens die mannetjes weer voor me die bij ons thuis kwamen vergaderen. Door de oorlog hadden ze begrepen dat God echt dood was, maar hoe moesten ze nu over goed en kwaad denken?

Ze wisten dat het een lange strijd zou worden. Het geloof plakte nog als giftige stroop in je haren. Maar ze dachten dat ze die met een papieren schaar wel konden wegknippen.

 
Een trainer heeft het over iemand anders als die Jood! En dat is dan niet grappig bedoeld.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden