Recensie

IJzersterk Calexico weet zelfs met mariachi Paradiso te raken (****)

De veelzijdige mannenband Calexico musiceert zonder uitzondering uitstekend. Zo ook in Paradiso: van schemerige americana tot mysterieuze folk en treurige mariachi.

Joey BurnsBeeld Marc Driessen

Calexico is een band als een trouw werkpaard. De groep rond Joey Burns en John Convertino ploegt al sinds 1997 noest en onverstoorbaar voort met hun vakkundige mengeling van rock, americana, tex-mex en mariachi. Al kun je net zo makkelijk over Calexico melden dat ze folk, country en surfrock door elkaar roeren.

Hun geluid mag dan zijn samengesteld uit tien, vijftien verschillende genre-invloeden, rommelig of ongefocust klinkt Calexico nooit. Zelfs als ze zich in wat meer jazzy wateren begeven, klinken ze ontegenzeggelijk als zichzelf. Het is een geoliede machine: een 'household name' waarbij je weet dat wat je krijgt niet per se verrassend is, maar wel zonder uitzondering uitstekend.

Veelzijdig
Dat gaat ook op voor hun nieuwe album Edge Of The Sun, dat wederom een staalkaart is van wat ze in huis hebben, zonder zich druk te maken over trends, hokjes of stromingen. Dat wordt - ook weer niet verrassend - ijzersterk vertaald naar het podium. Voor een uitverkocht Paradiso wordt uitgebreid getoond wat een veelzijdige band ze zijn, zonder last te hebben van bewijsdrang.

Bij binnenkomst is het meteen duidelijk: Calexico is een mannenband. Slechts een handjevol mannen heeft zijn vrouw meegenomen, van wie er enkele op een kluitje achter in het halletje wat verveeld om zich heen staan te kijken. Ieder z'n meug. Burns, Convertino en de vijf muzikanten die ze hebben meegenomen, hebben de keuze uit honderden nummers, maar leggen de focus gepassioneerd bij het nieuwe album. Dat wordt bijna in zijn geheel gespeeld, plus een aantal van voorganger Algiers (2012).

Een minder moment komt in anderhalf uur niet voorbij. Alles vloeit organisch in elkaar over. Bij de schemerige americana van het prachtige Miles From The Sea weet je dat het een cliché is, maar toch kun je het niet helpen jezelf in een ouwe Cadillac te zien zitten, rijdend over een stoffige weg in Texas, rechtstreeks op de zonsopgang af. Het is wonderlijk hoe een nieuw nummer zo kan klinken als een instant-klassieker.

Bezwerend
Dat geldt voor meer vers werk: ook World Undone mag op de setlist blijven, zo bezwerend zwelt het aan van mysterieuze Nick Drake-folk naar een filmische Desert Noir-finale. Wat rest is een luie, landerige verandajam die rustig zeventien minuten had mogen duren. Het werden er helaas slechts vijf.

Ook wanneer Calexico overstapt op mariachi weten ze te raken. Esperanza ontroert met zijn oprechte liefde voor de Mexicaanse muziekcultuur en de jankerige treurtrompetten die onverwacht door je ziel snijden.

Dat kakelverse hoogtepunten als Moon Never Rises vanavond niet op de setlist staan, is een klein minpunt - het enige. Die keuvelende vrouwen in het halletje: ze hebben wat gemist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden