Plus Filmrecensie

IJslandse milieufilm is niet moralistisch, wel humoristisch

In de speelfilm Woman at War weet regisseur Benedikt Erlingsson de balans tussen persoonlijk geluk en verantwoordelijkheidsgevoel van activist en koordirigent Halla goed in beeld te brengen.

Koordirigent Halla (Halldóra Geirharðsdóttir) lijkt een onschuldige vrouw, maar is ook een keiharde activiste. Beeld webupload

Zo heel veel films uit IJsland bereiken ons niet, maar als dat wel gebeurt, is het vaak iets bijzonders. Dat geldt ook voor Woman at War, een heerlijke tragikomedie over dé vraag van deze tijd: hoe ver kun, mag of moet je gaan om het milieu te beschermen?

Koordirigent Halla (Halldóra Geirharðsdóttir) lijkt een lieve, onschuldige vrouw, maar is ook een keiharde activiste. Af en toe blaast ze in het diepste geheim een elektriciteitspaal op om aandacht te vragen voor de IJslandse natuur, die in haar ogen te grabbel wordt gegooid voor economisch gewin.

Films over het klimaat dreigen snel moralistisch te worden. Gelukkig bewaart Benedikt Erlingsson (Of Horses and Men) zijn boodschap voor het fraaie eindshot.

Tot die tijd staat Halla centraal. Ze is de laatste jaren zo druk geweest met actievoeren dat ze haar adoptiewens bijna was vergeten. Als er een brief op de mat valt waarin staat dat er een kindje voor haar is, wordt Halla geconfronteerd met een dilemma. Wat is belangrijker: haar moederschap of Moeder Aarde?

Dat is natuurlijk een metafoor. Wie wil strijden voor de goede zaak moet daar niet zelden iets wezenlijks voor opgeven. Woman at War gaat over de balans tussen persoonlijk geluk en verantwoordelijkheidsgevoel.

WOMAN AT WAR

Regie Benedikt Erlingsson
Met Halldóra Geirharðsdóttir, Jóhann
Sigurðarson, Jörundur Ragnarsson
Te zien in Cinecenter

Erlingsson maakt optimaal gebruik van de schitterende IJslandse natuur, waarin af en toe opeens een gek bandje opduikt. Dat voorziet de film van diëgetische muziek en zorgt tegelijk voor een prettige, absurdistische sfeer die de zware materie effectief verlicht.

Met de humor zit het sowieso wel snor. Als Halla een drone uit de lucht haalt waarmee de autoriteiten haar wilden traceren, doet het geluid van de draaiende wieken denken aan een huilende baby. Hella slaat het ding direct aan stukken. En terecht. Laten we van machines in hemelsnaam geen mensen maken.

Lees ook het interview met Benedikt Erlingsston: 'Ik begrijp haar wel'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.