PlusColumn

Iets leren waar je écht wat aan hebt

Ik hou van deze speciale soort. Ik hou ook van alliteraties, zoals u ziet, maar meer nog van de ­Mokumse minimuzikant.

Thomas Acda Beeld Marco Hofste
Thomas AcdaBeeld Marco Hofste

Vanuit de tourbus bezie ik ze al jaren met jaloezie. In de schemer over de Overtoom passeert me het kind dat ik vroeger zelf was. Klaar met die saaie school voor vandaag, nu eindelijk iets ­leren waar je écht iets aan hebt, voor later.

Van achter het rijdende raam, zittend in mijn zalige stoel, wat zeg ik, fabuleuze fauteuil (ophouden nou!), mijn op business class gelijkende bankstel (prima, ga je door) ben ik jaloers.

Ik, die in een warme, gezellige tourbus met mijn vrienden onderweg ben naar weer een uitverkocht theater, glas in het handje, iPad met krantje. Ik kijk met afgunst naar dat voortploeterende kind, ­gitaarkoffer stevig op de rug gebonden, striemen regen in het gezicht. Een hoopvol, vrolijk gezicht.

Of ik, die met een door mij zeer bewonderde actrice op weg ben naar een set waar we volledig in de watten zullen worden gelegd om uiteindelijk voor het oog van minstens veertig zeiknat geregende crewleden één volle minuut in de verte te staren.

Of we zeggen elkaar dat we 'er een zeer slecht gevoel over hebben' of fluisteren dat 'er nu van alles kan gebeuren'. Daarna zullen er zeker drie verregende dames met gevaar voor eigen leven de set oprennen met chocomel, warme dekens en complimentjes.

Man man, wat was dat goed! Tranen! De werkdag zit erop, zullen wij zuchten. Een vluchtige sms naar de manager dat de factuur met dat belachelijk hoge bedrag eruit kan en we mogen weer de bus in.

Dát meneertje is jaloers op dat jochie met die gitaar op zijn rug. Vandaag zal de leraar hem leren hoe je een 'zeven pakt'. Dan kun je al bijna alles van de Beatles spelen had hij gezegd. Stel je voor, alles van de Beatles... En dit is pas zijn vierde les!

Mooi is ook de al iets grotere Mokumse minimuzikant. Zestien is hij al, man van de wereld. Uit zijn achterzak steken zijn lievelingsdrumstokken. Je ziet hem denken: volgend jaar móét ik rijles. Barry Hay fietst toch ook niet? Muzikanten fietsen niet, zingt hij zacht.

Ik schenk nog eens in. Geniet jongen, ­geniet. Maar neem zo laat mogelijk rijles. Als de rest van de band wel een rijbewijs heeft, zullen zij moeten rouleren als chauffeur. Jij weet je plek, lekker achterin met een pilsje. Je zou best willen rijden, maar ja. Je hebt geen rijbewijs.

Je hebt ook een sportvariant. Met de kicksen al aan of de hockeystick onder de snelbinder, dolenthousiast door het koude nat op weg naar het verlichte trainingsveld. Heb ik niet veel mee. Nooit leuk gevonden, trainen.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden